Η παιδεία, αρχίζει πρώτα από το σπίτι και συνεχίζει στο σχολείο

Πηγη: εδω

Δυο φορές πρόσφυγας: Ο ρατσισμός που βίωσαν οι Μικρασιάτες στην Ελλάδα από τους συμπατριώτες τους

Διαβάστε την ιστορία της 92χρονης Κατίνας από τη Μικρά Ασία, έτσι όπως τη διηγήθηκε στα δισέγγονα της, λίγες μέρες προτού φύγει από τη ζωή. Ο ρατσισμός προς τους Έλληνες πρόσφυγες από τους ίδιους τους συμπατριώτες τους

"Τη νύχτα την περάσαμε σ’ένα άλλο χωριό, ήταν κι ο ελληνικός στρατός εκεί. Το πρωί ο στρατός μαγείρεψε πιλάφι και μοίρασε και στον κόσμο. Δεν ήμασταν μόνο εμείς που φύγαμε, ήταν κι άλλοι. Φοβήθηκε ο κόσμος, κι όποιος είχε τη δυνατότητα να φύγει, έφευγε. Βάζει η μητέρα στο στόμα το φαΐ και λέει, "αδερφή, γίναμε πρόσφυγες!"...".

Η νέα ιστοσελίδα με ιστορίες προσφύγων της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, συγκεντρώνει συγκλονιστικές ιστορίες ανθρώπων που έχασαν την πατρίδα τους και αναγκάστηκαν να αναζητήσουν νέα τύχη για το μέλλον τους σε άλλα κράτη, υπό εχθρικές συνθήκες.

Ιστορίες που δείχνουν ότι ο ρατσισμός δεν γνωρίζει χρώμα, έθνος και φυλή και μπορεί να εκφράζεται ακόμα και ανάμεσα σε συμπατριώτες.

Η 92χρονη Κατίνα από τη Μικρά Ασία, αφηγήθηκε τη συγκλονιστική της ιστορία στα δισέγγονα της, λίγες μέρες προτού φύγει από τη ζωή.

Η πρώτη προσφυγιά: από το Θηβάσιο στην Προύσα

"Γεννήθηκα το 1918. Φύγαμε το 1921, ξημέρωμα του νέου έτους. Ήμουν τριών χρονών.

Φύγαμε κρυφά, δύο η ώρα τα ξημερώματα, μ’ένα πουλαράκι, που είχε αγοράσει ο θείος. Το πουλάρι το μικρό τι μπορεί να φορτωθεί; Δεν υπήρχαν ζώα γιατί τα είχε επιτάξει ο στρατός. Φορτώσαμε λοιπόν ορισμένα ρούχα και ξεκινήσαμε με τα πόδια να πάμε στην Προύσα. Δεν ξέρω πόσα χιλιόμετρα απέχει η πατρίδα μας, το Θηβάσιο.  Θηβάσιο λέγεται στα ελληνικά, Σογιούντ στα τούρκικα που σημαίνει «ιτιά», γιατί είχε πολλά νερά και πολλές ιτιές.

Τη νύχτα την περάσαμε σ’ένα άλλο χωριό, ήταν κι ο ελληνικός στρατός εκεί. Το πρωί ο στρατός μαγείρεψε πιλάφι και μοίρασε και στον κόσμο. Δεν ήμασταν μόνο εμείς που φύγαμε, ήταν κι άλλοι.

Φοβήθηκε ο κόσμος, κι όποιος είχε τη δυνατότητα να φύγει, έφευγε. Βάζει η μητέρα στο στόμα το φαΐ και λέει «αδερφή, γίναμε πρόσφυγες!». Το φαΐ ήταν μαγειρεμένο με ελαιόλαδο. Αυτές μαγειρεύανε με βούτυρο, το ελαιόλαδο το είχαν μόνο για σαλάτα! «Ποπό αδερφή μου γίναμε πρόσφυγες από τώρα!»

Την άλλη μέρα φτάσαμε στην Προύσα.

Πήγαμε και μείναμε σ’ ένα τζαμί, μαζί με άλλους πατριώτες μας. Πού να πηγαίναμε! Μετά από κάμποσες μέρες βρήκαμε σπίτι. Σιγά-σιγά η μητέρα μου και η θεία μου ‘καναν νοικοκυριό εκεί. Αγοράσανε ξανά ρουχισμό, στρώματα, παπλώματα, ό,τι χρειαζόντουσαν.

"Κάποια φορά, η μητέρα με το Ζαχαρία και οι θείοι μου γύριζαν τη Θεσσαλονίκη να νοικιάσουν σπίτι. Μα, έλεγα στη μητέρα μου μετά, στην κατάσταση που ήσασταν, βρωμεροί, τσαλακωμένοι, πατημένοι, ποιος θα σας νοίκιαζε σπίτι; Ποιος θα εμπιστευόταν έναν πρόσφυγα;"

Η δεύτερη προσφυγιά: από την Προύσα στην Ελλάδα

Από την Προύσα φύγαμε το Σεπτέμβριο του ’22, όταν κατέρρευσε το μέτωπο. Ένας γνωστός μας στρατιωτικός ειδοποίησε να τα μαζέψουμε και να κατεβούμε στην παραλία για να μας φυγαδέψει. Ήρθαν τα καράβια, τα γαλλικά, τα εγγλέζικα.

Γέμισε η παραλία με κόσμο. Μια γυναίκα που ήταν έγκυος έπεσε στην πλατφόρμα και περνούσαν από πάνω της! Το βγάλανε το παιδί, αυτή όμως πέθανε. Με είχε εμένα η μητέρα στην αγκαλιά και καθόταν στην πλατφόρμα άκρη-άκρη εκεί στη θάλασσα, κι έλεγε αν έρθουν να μας σφάξουν, να πέσει με το παιδί της στη θάλασσα. Ο δε αδερφούλης μου, ο Ζαχαρίας, άφαντος! Πού να πάει η μητέρα μέσα στον πανζουρλισμό να ψάχνει το παιδί! Κάποια στιγμή ήρθε και τη βρήκε.«Βρε, που ήσουνα;» «Πήγα να κολυμπήσω!». Πήγε να κολυμπήσει στη θάλασσα! Το βάζει το μυαλό σου;

Την άλλη μέρα, πλησίασε ένα ελληνικό καράβι. Μπήκαμε μέσα, βρήκαμε μια θέση να καθήσουμε. Μια οικογένεια έστρωσε να φάνε. Λένε στη θεία Ελένη: εσύ έχεις ένα παγούρι νερό, δώσε μας να πιούμε και να πάμε να σας φέρουμε . Απ’ το καράβι, όμως, πού να φέρεις νερό;

Το’ δωσε η θεία και μείναμε χωρίς νερό. Η μάνα μου έπαθε αφυδάτωση. Ο ξάδερφός μου, ο Σωτήρης, με το Ζαχαρία να πηγαίνουν στις μηχανές και να βάζουν κυπελλάκια να μαζέψουν τα υγρά που πέφτανε, να της φέρουν να πιεί.

Βγήκαμε στη Ραιδεστό με το καράβι, κατεβήκαμε και ξανά πάλι στο τρένο για την Αδριανούπολη. Ο κόσμος εκεί είχε ξεσηκωθεί να υποδεχτεί τους πρόσφυγες, αλλά έγινε φασαρία με τους Τούρκους, κι αναγκαστήκαμε να μπούμε πάλι στα τρένα. Δεν χωρούσανε όλοι κι ανεβήκανε ακόμα και πάνω στις σκεπές.

Κι έτσι ήρθαμε στην Ελλάδα… Φτάσαμε στη Θεσσαλονίκη, στα στρατόπεδα που μένανε παλιά οι Άγγλοι στρατιώτες στον ευρωπαϊκό πόλεμο.

Εκεί πάλι, είχαν αφήσει πολεμοφόδια. Κάθε μέρα γίνονταν εκρήξεις. Πεθαίνανε παιδιά που πειράζανε ό,τι βρίσκανε. Έσκαγαν οι οβίδες και είχαμε θανάτους πολλούς.

Κάποια φορά, η μητέρα με το Ζαχαρία και οι θείοι μου γύριζαν τη Θεσσαλονίκη να νοικιάσουν σπίτι. Μα, έλεγα στη μητέρα μου μετά, στην κατάσταση που ήσασταν, βρωμεροί, τσαλακωμένοι, πατημένοι, ποιος θα σας νοίκιαζε σπίτι;

Ποιος θα εμπιστευόταν έναν πρόσφυγα;

Η εγκατάσταση στην Ελλάδα: τα πρώτα χρόνια

Κι έτσι πήγαμε στα Σέρρας – μας είχαν πει ότι εκεί είχε άδεια σπίτια – και στην αρχή μείναμε σ’ ένα αρχοντικό. Του «Αλή πασά», έτσι το λέγανε. Στη σάλα καθόταν μια οικογένεια, στα δωμάτια μια άλλη… Στη συνέχεια χτίσαμε σπίτι, αλλά ούτε παράθυρα ούτε κουφώματα είχε γιατί δεν υπήρχε ξυλεία. Το μισό δωμάτιο δεν είχε πάτωμα. Φέρνανε ξυλεία αλλά πού να φτάσει για όλον αυτό τον κόσμο που ήθελε να χτίσει!

Αλλά κι αφού ήρθαμε στα Σέρρας, οι ντόπιοι δε μας θέλανε. Πήγαινε ο θείος να πάρει ζάχαρη για το τσάι και δεν του δίναν. Κάρβουνα δεν δίναν σε πρόσφυγα! Να, ο ρατσισμός πώς ήταν!

Εγώ μέχρι που τέλειωσα το σχολείο, στην Ελλάδα, βιβλία δεν είχα, εκτός από το αναγνωστικό κι ένα βιβλίο φυσικής! Η ιστορία ήταν ένα τεύχος σαν κόμικς, ούτε γραμματική είχα, τα μαθηματικά μας τα ‘λεγαν προφορικά και τα σημειώναμε. Κι εγώ έπαιρνα και διάβαζα από τα βιβλία των αγοριών, που τα είχαν φέρει από την πατρίδα, γιατί εκεί είχαν όλα τα βιβλία, είχαν και σάλπιγγες και κάνανε και μουσική! Μόνο τις σάλπιγγες δεν μπόρεσαν να φέρουν! Όλα τα είχαμε στην πατρίδα!".

* Όπως γράφει η συγγενής της γιαγιάς Κατίνας από τη Μικρά Ασία:

"Η παραπάνω ιστορία είναι απομαγνητοφώνηση αποσπασμάτων της διήγησης της Κατίνας Εμφιετζή-Μητσάκου ή αλλιώς της «θείας Κατίνας», όπως τη φωνάζαμε όλοι. Στην πραγματικότητα, η θεία Κατίνα δεν ήταν «θεία» αλλά «προγιαγιά», γιατί ήταν πρώτη εξαδέρφη του προπάππου μου Σωτήρη Τσεσμετζή. Η θεία Κατίνα έφυγε από τη Μικρά Ασία σε ηλικία τριών ετών μαζί με τη μητέρα της Αναστασία, το αδερφό της Ζαχαρία και την οικογένεια των θείων της Χρήστου και Ελένης Τσεσμετζή, γονιών του προπάππου μου. Ο πατέρας της, Ιορδάνης Εμφιετζής, εκτελέστηκε από τον τουρκικό στρατό, επειδή ως τούρκος υπήκοος κλήθηκε να υπηρετήσει σ’ αυτόν, λιποτάκτησε και τον συλλάβανε. Συνεπώς, όλα αυτά που διηγείται είναι ό,τι άκουγε από τις αφηγήσεις της μητέρας της.

Η αφήγηση μαγνητοφωνήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 2010. Στις 13 Ιανουαρίου, λίγες μέρες μετά, η θεία Κατίνα έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 92 ετών, μετά από ατύχημα και τραυματισμό στο κεφάλι. Μέχρι τα τελευταία της είχε πλήρη διαύγεια πνεύματος".

Η ιστορία δημοσιεύθηκε στο unhcr.gr

πηγή

Επτά σπουδαίες προσωπικότητες που δεν πήγαν σχολείο αλλά άλλαξαν τον κόσμο

Επτά σπουδαίες προσωπικότητες κατάφεραν με το δικό τους τρόπο να επηρεάσουν τον κόσμο μονάχα με τη δύναμη του μυαλού τους. τον κόσμο ώστε να τον αλλάξουν.

Τόμας Έντισον

Ο Τόμας Έντισον πήγε στο σχολείο σε ηλικία οκτώ χρονών και έμεινε τρεις μήνες. Ήταν ο τελευταίος στην τάξη και ο δάσκαλος «δεν τον χώνευε». Ο πατέρας του Έντισον πίστευε ότι ο γιος του ήταν κουτός (μάλλον εκείνος δεν ήταν ιδιαίτερα ευφυής). Κάποια μέρα ο δάσκαλος είπε στον Έντισον -μπροστά σε όλη την τάξη- ότι είναι αδειοκέφαλος. Ο Τόμας, που δεν ήταν το πιο πειθήνιο παιδί, εγκατέλειψε αμέσως στην τάξη και στο σπίτι είπε ξεκάθαρα στη μητέρα του ότι δεν θα ξαναγυρίσει ποτέ στο σχολείο. Και πράγματι έτσι έκανε (το σχολείο δεν ήταν υποχρεωτικό το 1855). Έμεινε να διαβάζει στο σπίτι, έχοντας ως δασκάλα τη μητέρα του. Εκείνη μπόρεσε να του μάθει μόνο τα βασικά.

Σε ηλικία δεκαεννιά χρονών ο Έντισον έγραφε τις επιστολές χωρίς να χρησιμοποιεί καθόλου σημεία στίξης. Κι αυτό μπορεί να μη μας φαίνεται περίεργο στον Οδυσσέα του Τζόις, αλλά τι εντύπωση θα μας έκανε αν κάποιος μάς έστελνε ένα γράμμα χωρίς κόμματα και τελείες;

Ο μικρός Έντισον, πέρα από τα σημεία στίξης, έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για το διάβασμα. Διάβαζε ολημερίς Σαίξπηρ, Ντίκενς και ό,τι άλλο έπεφτε στα χέρια του. Μέχρι που μια μέρα η μητέρα του έφερε το βιβλίο «Σχολή της φυσικής», και τότε ουσιαστικά γεννήθηκε ο εφευρέτης Έντισον. Έστησε ένα μικρό εργαστήριο στο υπόγειο του σπιτιού και όλη μέρα έκανε πειράματα.

Σε ηλικία δώδεκα χρονών, ενώ είχε συναρμολογήσει μόνος του έναν τηλέγραφο και είχε φτιάξει μια ηλεκτρική παγίδα για ποντίκια, κατάλαβε ότι χρειαζόταν λεφτά για να βελτιώσει το εργαστήριό του και ξεκίνησε να ψάχνει για δουλειά. Βρήκε σε μια γειτονική πόλη. Για να πηγαίνει ως εκεί έπρεπε να ταξιδεύει με το τρένο τρεις ώρες καθημερινά.

Ο Έντισον εκμεταλλεύτηκε αυτό τον χρόνο για να διαβάζει και για να κερδίζει χρήματα, αφού πουλούσε στους επιβάτες φρούτα, ξηρούς καρπούς και καραμέλες. Λίγο μετά ξεκίνησε να πουλάει στους επιβάτες και την εφημερίδα του! Αγόρασε από κάποιον παλαιοπώλη ένα παλιό χειροκίνητο πιεστήριο και κατά τον πηγαιμό έγραφε, στοιχειοθετούσε και τύπωνε μια μικρή εφημερίδα που είχε ως ύλη τα δρομολόγια των τρένων και μερικά πολιτικά νέα. Στον γυρισμό την πουλούσε.

Ο Έντισον συνέχισε έτσι (να κερδίζει χρήματα και να τα επενδύει στο εργαστήριό του) και έκανε μερικές από τις σημαντικότερες εφευρέσεις: Το μικρόφωνο, τον φωνογράφο, την ηλεκτρική λυχνία, το μπετόν και τελειοποίησε το τηλέφωνο, τη μηχανή λήψης φωτογραφιών, την ηλεκτρική γεννήτρια. Το 1882, σε ηλικία 35 χρονών, έθεσε σε λειτουργία το πρώτο εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρισμού (στη Νέα Υόρκη). Δυόμισι χιλιάδες διπλώματα ευρεσιτεχνίας φέρουν το όνομα του -και έχουν και σημεία στίξης. Ας θυμηθούμε και την πιο γνωστή του φράση: «Η ιδιοφυία είναι 1% έμπνευση και 99% εφίδρωση».

Αβραάμ Λίνκολν

Ένας άλλος «αμόρφωτος» ήταν ο Αβραάμ Λίνκολν. Ο Λίνκολν, με την «emancipation proclamation», έδωσε την ελευθερία στους μέχρι τότε σκλάβους της Αμερικής. Γι’ αυτό και δολοφονήθηκε τρία χρόνια μετά.

Ο Άμπε ήταν γιος ξυλοκόπου και δεν πήγε ούτε ένα χρόνο δημοτικό σχολείο. Όμως ενώ εργαζόταν ως υποτακτικός σε κάποιον κτηματία, εκμεταλλευόταν κάθε ελεύθερη στιγμή για να μάθει να διαβάζει (αυτός διάβαζε κυρίως εφημερίδες). Σε ηλικία είκοσι έξι χρονών ξεκίνησε να μελετάει μόνος νομικά συγγράμματα και δύο χρόνια αργότερα κατάφερε να του δοθεί η άδεια για την άσκηση δικηγορίας.

Σε όλη του την πολιτική σταδιοδρομία οι αντίπαλοί του στόχευαν διαρκώς στη φτωχική του καταγωγή και την έλλειψη επίσημης μόρφωσης, αλλά ο Λίνκολν δεν αισθανόταν μειονεκτικά γι' αυτό.

Μάρκ Τουέιν

Αφήνοντας τις εφευρέσεις και την πολιτική θα περάσουμε στο χώρο της λογοτεχνίας, όπου θα συναντήσουμε δύο «μεγάλους» που επίσης ήταν αυτοδίδακτοι. Ο πρώτος είναι ένας από τους πιο αγαπητούς συγγραφείς, αφού ο «Τομ Σόγιερ» και ο «Χικλμπέρι Φιν» είναι μπεστ σέλερ τα τελευταία 150 χρόνια.

Ο Μάρκ Τουέιν (αληθινό όνομα Σάμουελ Λάνχορν Κλέμενς) θα είχε χαρακτηριστεί υπερκινητικό παιδί και θα τον είχαν μπουκώσει στα φάρμακα, αν είχε γεννηθεί στην εποχή μας. Η μητέρα του και η δασκάλα του πολύ πρόθυμα θα το είχαν κάνει, αφού όπως φαίνεται ο Σαμ ήταν αδύνατο να μείνει ακίνητος πάνω από ένα δευτερόλεπτο. Έκανε λίγα μαθήματα, λίγες εβδομάδες σύνολο. Δώδεκα χρονών -και ενώ μόλις που είχε μάθει να διαβάζει-, πέθανε ο πατέρας του και ο Κλέμενς αναγκάστηκε να εργαστεί. Έκανε ό,τι δουλειά μπορούσε να βρει ταξιδεύοντας στην Αμερική από άκρη σε άκρη. Δούλεψε σε ποταμόπλοιο απ’ όπου πήρε και το ψευδώνυμό του. Δούλεψε σε τυπογραφείο και λίγο καιρό αργότερα ανέλαβε τη σύνταξη μιας μικρής αγροτικής εφημερίδας, με 50-100 αναγνώστες.

Ο Τουέιν ξεκίνησε να γράφει τα αγροτικά νέα με το χιούμορ που χαρακτήριζε τα βιβλία του. Έλεγε, για παράδειγμα, ότι ο καιρός ήταν κατάλληλος για να κλαδέψουν τα πατατόδεντρα. Η εφημερίδα του είχε τεράστια επιτυχία και σύντομα ξεκίνησε να γράφει άρθρα και σε άλλες. Έκανε ταξιδιωτικά ρεπορτάζ απ’ όλο τον κόσμο -είχε περάσει και από την Ελλάδα- κι όταν εκδόθηκαν τα βιβλία του κατέκτησε παγκόσμια διασημότητα και αναγνώριση. Σε ηλικία εξήντα επτά χρονών το υπερκινητικό παιδί με την ελλιπή μόρφωση έγινε διδάκτορας στο πανεπιστήμιο του Μιζούρι, καθώς και σε εκείνο της Οξφόρδης.

Τσαρλς Ντίκενς

Ένας άλλος «ελλιπής» που έγινε ένας από τους σημαντικότερους μυθιστοριογράφους όλων των εποχών ήταν ο Τσαρλς Ντίκενς. Αυτός πήγε μέχρι τα έντεκα στο σχολείο, αλλά εκεί γνώρισε τη φρίκη, όπως την περιγράφει στον «Δαβίδ Κόπερφηλντ». Γράφει για τον δάσκαλό του, τον κύριο Κρικ, που μάλλον απολάμβανε τον ξυλοδαρμό των μαθητών.

«Αλήθεια, σκέφτομαι σήμερα όταν κοιτάζω πίσω μου, τι φοβερό ξεκίνημα για τη ζωή, να εξευτελίζεσαι και να σέρνεσαι από έναν τόσο ανίκανο και θρασύ άνθρωπο.»

Έντεκα χρονών ο Κάρολος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σχολείο για να προσέχει τα πέντε μικρότερα αδέλφια του και να εργάζεται σε μια βιοτεχνία βερνικιών, αφού οι γονείς του ήταν παρόντες-απόντες. Λίγο καιρό μετά όλη η οικογένεια συνελήφθη και τους έκλεισαν σε φυλακή χρεωστών! Μόνο ο Κάρολος κατάφερε να αποφύγει τη φυλακή και έμεινε σε ένα δωμάτιο μόνος, έχοντας κληρονομήσει μοναχά μια κασέλα με βιβλία. Διάβαζε τον «Ροβινσόνα Κρούσο» και «Τα ταξίδια του Γκιούλιβερ» και ονειρευόταν να γράψει κάτι ανάλογο.

Τσάρλι Σπένσερ Τσάπλιν (Σαρλό)

Η πιο εντυπωσιακή περίπτωση αυτοπραγμάτωσης είναι πιθανότατα εκείνη του Τσάρλι Σπένσερ, ο οποίος ως Σαρλό έμελε να γίνει η πιο αναγνωρίσιμη φιγούρα του εικοστού αιώνα. Ο Τσάρλι δεν πήγε ποτέ σχολείο. Μόνη του επιδίωξη στα παιδικά του χρόνια, όπως λέει ο ίδιος, ήταν.

«Πώς θα χορτάσω την πείνα μου».

Ζούσε στο Λονδίνο με τη μητέρα του και τον ετεροθαλή αδελφό του, σε απερίγραπτη φτώχεια. Ο πατέρας του, ένας ηθοποιός που είχε γίνει αλκοολικός, τους είχε εγκαταλείψει από νωρίς. Πολύ νωρίς η μητέρα του, πρώην πιανίστα που εργαζόταν ως ράφτρα, κατέρρευσε ψυχοσωματικά και κλείστηκε στο φρενοκομείο, ενώ τα παιδιά πήραν τη θέση τους στο ορφανοτροφείο.

Γράφει ο γιος του Τσάπλιν

«Τα παιδιά στο ορφανοτροφείο δεν είχαν ποτέ αρκετό φαγητό και ζεστά ρούχα. Για το αδίκημά τους, που δεν ήταν άλλο από τη φτώχεια, τους μεταχειρίζονταν σαν εγκληματίες».

Ο Τσάπλιν έμεινε αρκετό καιρό εκεί. Μεγαλώνοντας, και με τη μεσολάβηση του πατέρα του, πήρε τους πρώτους ρόλους, ως κομπάρσος, στο θέατρο. Μόλις κέρδισε κάποια χρήματα πήρε το δρόμο του για την Αμερική. Εκεί, 21 χρονών, άρχισε να τον ανησυχεί η ελλιπής σχολική του μόρφωση. «Ήθελα», έγραφε, «να ξέρω τόσα όσα και οι άλλοι, για να μπορώ να αμύνομαι ενάντια στην περιφρόνηση που δείχνει ο κόσμος στους αμόρφωτους και αδαείς».

Το πρώτο βιβλίο που αγόρασε ήταν η αγγλική γραμματική και μετά ένα αγγλολατινικό λεξικό. Τα βιβλία έμειναν σε μια βαλίτσα έτσι όπως αγοραστήκανε. Το επόμενο βιβλίο που αγόρασε ήταν το «Ο κόσμος σαν βούληση και σαν παράσταση», του Σοπενχάουερ. Αυτό το βιβλίο, λέει ο Τσάπλιν, το διάβαζε για σαράντα χρόνια, κάθε τόσο και πάλι από την αρχή, «χωρίς ποτέ να εμβαθύνει στο νόημά του».

Αυτό ήταν το σύνολο της μόρφωσης του ανθρώπου που άλλαξε τον κινηματογράφο κι έκανε τόσους ανθρώπους σε κάθε γωνιά του πλανήτη να γελάσουν και να κλάψουν.

Χάινριχ Σλήμαν

Και θα τελειώσουμε τον κατάλογο των «αμόρφωτων» με έναν άνθρωπο που είχε αποφασίσει από οκτώ χρονών τι θέλει να κάνει -και μέχρι να το κάνει έμαθε και δεκάξι γλώσσες. Ο Χάινριχ Σλήμαν, σε ηλικία οκτώ χρονών, είδε σ ένα περιοδικό μια αναπαράσταση από τη φλεγόμενη Τροία, και αποφάσισε ότι έπρεπε να την ανακαλύψει. Ο πατέρας του προσπάθησε να τον πείσει ότι η Τροία ήταν μια μυθική πόλη. Το παιδί όμως είχε βάλει στόχο.

Σε ηλικία δεκατεσσάρων χρονών, κι έχοντας μάθει πολύ λίγα «γράμματα» από τον πατέρα του, ο Σλήμαν αναγκάζεται να γίνει μαθητευόμενος σε έναν έμπορο. Επειδή κατάλαβε ότι για να κάνει τις ανασκαφές θα χρειαζόταν πολλά λεφτά, ο Χάινριχ βρήκε μια καινούρια δουλειά σε ένα καράβι, με το οποίο θα έφτανε ως την Αμερική, «τη χώρα των ευκαιριών». Δυστυχώς το καράβι ναυάγησε στις ολλανδικές ακτές και ο Χάινριχ έμεινε στην Ολλανδία. Εκεί, και ενώ δούλευε ως κλητήρας σε εμπορική επιχείρηση, φάνηκε η γλωσσική του μεγαλοφυΐα. Σε τρία χρόνια έμαθε να γράφει και να διαβάζει: ολλανδικά, αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, ιταλικά και πορτογαλικά. Αργότερα βρέθηκε στην Πετρούπολη, όπου έμαθε ρωσικά και ξεκίνησε να εμπορεύεται ινδικά χρώματα, νίτρο, θειάφι κ.ά.

Σε ηλικία 26 χρονών ήταν εκατομμυριούχος και ξεκίνησε για την Αμερική. Σε διάρκεια 6 εβδομάδων έμαθε πολωνικά και σουηδικά. Κέρδισε πολλά ακόμα χρήματα κάνοντας εμπόριο χρυσού και μόλις είχε μαζέψει αρκετά ξεκίνησε για το παιδικό του όνειρο: Να ανακαλύψει το Ίλιον του Ομήρου. Οι τελευταίες γλώσσες που έμαθε ήταν αραβικά και ελληνικά. Ταξίδεψε στην Ανατολή (Εγγύς, Μέση και Άπω) και τελικά εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα (όπου παντρεύτηκε και Ελληνίδα).

Στα 48 του χρόνια και βασιζόμενος κυρίως στην Ιλιάδα ξεκίνησε τις ανασκαφές στη Μικρά Ασία. Μετά από σύντομο χρονικό διάστημα βρήκε πράγματι την πόλη των ονείρων του (και μερικές ακόμα μετά).

Άλλοι αμόρφωτοι ήταν ο Σουηδός Άλφρεντ Νόμπελ, που εννιά χρονών αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σχολείο και να πουλάει σπίρτα για να επιβιώσει, ο Σκωτσέζος Άντριου Κάρνετζυ, που ως παιδί δούλευε σε υφαντουργεία και ως θερμαστής, και ο Μπέντζαμιν Φράνκλιν που πήγε για ενάμιση χρόνο σε σχολείο.

Κι ο Ζοζέ Σαραμάγκου ελάχιστα «γράμματα» έμαθε. Εγγονός ακτήμονων χωρικών και γιος αστυνομικού, τέλειωσε το δημοτικό κι ύστερα γράφτηκε σε τεχνικό γυμνάσιο. Σαν τέλειωσε, ξεκίνησε να δουλεύει ως μηχανικός αυτοκινήτων. Το πώς κατάφερε να γράψει κάποια από τα σημαντικότερα μυθιστορήματα του 20ού αιώνα, καθώς και να δημιουργήσει ένα στυλ γραφής καθαρά προσωπικό είναι κάτι που μόνο ο ίδιος ο Σαραμάγκου θα μπορούσε να μας εξηγήσει. Ίσως ούτε κι αυτός να μπορούσε. Η ζωή είναι αναπόφευκτη και απρόβλεπτη.

Οι ιστορίες προέρχονται από το βιβλίο του Γκέρχαρντ Πράουζε: «Οι μεγάλοι στο σχολείο -θρύλος και αλήθεια για την επιτυχία στη ζωή». Τίτλος πρωτότυπου: «Genies in der schule». Εκδόσεις Νότος ΕΠΕ 1977

ΠΗΓΕΣ: ΓΕΛΩΤΟΠΟΙΟΣ huffingtonpost.gr

“Δεν έχουν ούτε γάλα να πιούν” - Κάλεσμα για οικονομική βοήθεια σε πενταμελή οικογένεια

Η φτώχια μερικών συνανθρώπων μας μεγάλωσε σε τέτοιο βαθμό όσο μεγάλωσε ο πλούτος κάποιων λίγων. Μία τέτοια περίπτωση είναι η Έφη Σκουπάκη από το Ηράκλειο.

Η Έφη σήμερα είναι χήρα, με αναγνωρισμένη αναπηρία 67% και 4 παιδιά. Η κατάστασή της είναι τόσο δραματική ώστε για να ζήσει την οικογένειά της κάθε μέρα πηγαίνει στα βουνά να συλλέξουν χόρτα. Όμως, δεν έχουν ούτε λάδι να βάλουν. Τα παιδιά της που πάνε ακόμα σχολείο δεν έχουν δυνάμεις, αφού δεν υπάρχει ούτε ένα ποτήρι γάλα να πιούν.

Η ψυχολόγος Τερέζα Βαλαβάνη, μέσα από προσωπικό της μήνυμα στο facebook ενημερώνει για την κατάσταση της συγκεκριμένης οικογένειας, την οποία άλλωστε γνωρίζει και προσωπικά, και ζητά από οσους μπορούν να στηριξουν με κατάθεση χρημάτων σε τραπεζικό λογαριασμό, προσφορά ειδών πρώτης ανάγκης, αλλά, ακόμα καλύτερα και μια προσφορά ζώων τα οποία θαπρομηθεύουν την οικογένεια με σταθερή τροφή, όπως κότες και κατσίκια.

Διαβάστε τι γράφει η Τερέζα Βαλαβάνη:

Γνώρισα την Έφη προ 20ετίας, όταν πέθανε ο πατέρας μου, σαν μια γυναίκα πολύ φτωχή από χωριό, που αναλάμβανε ν’ ανάβει τα καντήλια στους τάφους των αγαπημένων νεκρών μας στο νεκροταφείο του Αγίου Κωνσταντίνου.

Όλα αυτά τα χρόνια κρατήσαμε μια επαφή, την είχα επισκεφτεί και στο νοσοκομείο όταν έμπαινε με τα χρόνια προβλήματα υγείας, που την ταλαιπωρούσαν και την κατέστησαν ανήμπορη με αναγνωρισμένη αναπηρία 67%, λόγο πνευμονικής και καρδιακής ανεπάρκειας και κινητικών προβλημάτων.

Εδώ και 4 χρόνια χήρα, ο άντρας της πέθανε από καρκίνο, με πήρε πριν λίγες μέρες τηλέφωνο απελπισμένη, μη έχοντας την δυνατότητα να θρέψει τα 4 παιδιά της.

Τα δυο μεγαλύτερα, ένα κορίτσι 29 και ένα αγόρι 24 χρονών άνεργα, τα δυο μικρότερα μαθητές, το αγόρι 16 χρονών του Γυμνασίου, 11 χρονών η μικρή της κόρη στο δημοτικό.

«Μαζεύω από τα χωράφια και βράζω χόρτα, δεν έχουμε ούτε λάδι να τους βάλουμε. Τα παιδιά δεν έχουν δυνάμεις να πάνε στο σχολείο, δεν έχουν ούτε γάλα να πιούν».

Μια ιστορία κοινωνικής εξαθλίωσης όχι πια ασυνήθιστη στις μέρες μας. Η Έφη με παρακάλεσε, αν μπορώ να την βοηθήσω να συγκεντρώσει τρόφιμα.

Κι εγώ σκέφτηκα πως θα μπορούσαμε να την βοηθήσουμε όχι μόνο σήμερα να ξεπεινάσει μαζί με τα παιδιά της και αύριο που θα την έχουμε ξεχάσει πάλι, όπως και όλους τους άλλους πεινασμένους, να βρεθεί σε χειρότερη μοίρα.

Εκτός από τρόφιμα, ρούχα, φάρμακα και ότι άλλο μπορεί να μαζευτεί για την οικογένεια της Έφης, σκέφτηκα πως θα ήταν πολύ χρήσιμο να τους βοηθήσουμε χαρίζοντας τους μερικές κότες που να γεννάνε αυγά, 2-3 κατσίκες για γάλα, κουνέλια, ένα μικρό κομμάτι γης εκεί κοντά στον Άγιο Βασίλειο Πεδιάδας που μένουν να φτιάξουν ένα κήπο με λαχανικά, αλλά πάνω απ’ όλα δουλειά.

Η Έφη είναι σε θέση να πλέξει πουλόβερ και να φτιάξει μπομπονιέρες, τα μεγαλύτερα παιδιά μπορούν ν’ ασχοληθούν με οποιαδήποτε ανειδίκευτη έντιμη δουλειά θα μπορούσε να επιφέρει κάποια χρήματα στην οικογένεια τους.

Κάποια ζευγάρια, που είναι άκληρα θα μπορούσαν σαν αναδοχή ν’ αναλάβουν ένα μέρος των εξόδων των ανήλικων παιδιών.

Όποιοι έχουν οικονομική δυνατότητα να βάλουν χρήματα στον τραπεζικό λογαριασμό της Έφης.

Αν ενδιαφερθούμε αρκετοί και φτιάξουμε ένα πλέγμα αλληλεγγύης γύρω από την οικογένεια της Έφης, αυτά τα παιδιά θα νοιώσουν ότι υπάρχουν γύρω τους άνθρωποι που ενδιαφέρονται και ότι δεν είναι ξεχασμένα κι εγκαταλελειμμένα σ’ έναν κόσμο, που τους στρέφει την πλάτη.

Άλλωστε σήμερα είναι η οικογένεια της Έφης που δυστυχεί, αύριο πιθανόν να είμαστε εμείς και τα δικά μας παιδιά. Καλλιεργώντας την αλληλεγγύη εξασφαλίζουμε και την δική μας μελλοντική επιβίωση. Εξασφαλίζουμε ταυτόχρονα την ανθρωπιά μας.

Συλλέγω τρόφιμα, ρούχα, φάρμακα για την Έφη στη «Σχολή Σχέσεων», Γκάλι 8, Πάροδο Χρυσοστόμου στο ύψος του «Γκλόρια», μετά από τηλ. επικοινωνία στο 6977-479717 και 2810 326570 και 2810 225983.

Μπορείτε να επικοινωνήσετε με την Ευθυμία (Έφη) Σκουπάκη στο κινητό τηλ. 6979-185318. Διαμένει στον Άγιο Βασίλειο Πεδιάδας και μπορείτε να της βάλετε χρήματα στο λογαριασμό της στην ΠΑΓΚΡΗΤΙΑ Τράπεζα GR 6108700050000000007547710

ΠΗΓΗ: http://irakliotikosteki.blogspot.gr/

"Σκ@σε και πλήρωνε"...?

Aκούσαμε πολλά  τις προηγούμενες μέρες και θα ακούσουμε τις επόμενες περισσότερα για το...
"τέλος του μνημονίου" , για την επιτυχία της κυβέρνησης να μας οδηγήσει στην έξοδο από την κρίση, για το τέλος της Εποπτείας και της Επιτήρησης. Δεν είναι η πρώτη φορά που οι ψεύτες υπερβαίνουν τους εαυτούς τους έχοντας απόλυτη εμπιστοσύνη στη γκεμπελίστικη λογική ότι όσο μεγαλύτερο είναι ένα ψέμα τόσο πιο πιστευτό γίνεται…

Ωστόσο, παρά τους ψεύτες και τα ψέματα υπάρχει η πραγματικότητα, η οποία είναι απλούστατη:...
Οι δανειστές επιμένουν να μας δανείζουν
Τα νέα δάνεια για την εξυπηρέτηση των παλαιών σημαίνουν νέες δεσμεύσεις και μνημόνια
Οι νέες δεσμεύσεις σημαίνουν παράταση της εποπτείας και της επιτήρησης
Το συμπέρασμα είναι απλούστατο όπως αποκαλύπτουν οι πιο κάτω αριθμοί  του Οργανισμού Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους και περιγράφουν τα μέχρι αυτήν τη στιγμή προβλεπόμενα  ποσά που η χώρα χρωστά μέχρι το 2030.
2013: χρεολύσια 12,890 - τόκοι 5,887
2014: χρεολύσια 24,900 - τόκοι 6,026
2015: χρεολύσια 16,018 - τόκοι 5,878
2016: χρεολύσια 7,075 - τόκοι 6,028
2017: χρεολύσια 7,480 - τόκοι 6,405
2018: χρεολύσια 4,672 - τόκοι 6,590
2019: χρεολύσια 9,949 - τόκοι 6,622
 2020: χρεολύσια 7,052 - τόκοι 6,360
 2021: χρεολύσια 7,169 - τόκοι 10,956
2022: χρεολύσια 8,873 - τόκοι 24,489
2023: χρεολύσια 11,186 - τόκοι 17,551
2024: χρεολύσια 10,864 - τόκοι 13,641
2025: χρεολύσια 8,795 - τόκοι 9,030
2026: χρεολύσια 8,569 - τόκοι 8,642
 2027: χρεολύσια 8,453 - τόκοι 8,215
 2028: χρεολύσια 8,060 - τόκοι 7,779
 2029: χρεολύσια 7,308 - τόκοι 7,290
 2030: χρεολύσια 7,329 - τόκοι 6,853
Αν σε αυτά τα δισεκατομμύρια συνυπολογιστούν
·         τα περίπου 90 που πλήρωσε η χώρα το 2012
·        Τα αναμενόμενα  χρηματοδοτικά κενά  του 2015-16  που θα καλυφθούν κι αυτά με δανεισμό
·        Αλλά και όσα ο ελληνικός λαός έχει πληρώσει από το 1991 μέχρι και σήμερα και που αγγίζουν το 1 τρισεκατομμύριο ευρώ

Αν λοιπόν συνυπολογιστούν όλα αυτά τότε η εικόνα της ελληνικής αποικίας χρέους σχηματίζεται ολοκάθαρα.

Τί ακριβώς σημαίνει αποικία χρέους δεν χρειάζεται κανείς να είναι οικονομολόγος για να το αντιληφθεί. Μπορεί να απευθυνθεί σε ένα συνοικιακό τοκογλύφο για να του το εξηγήσει: Αυτός που έχει πέσει στα χέρια του τοκογλύφου, όπως και μια αποικία χρέους σαν την Ελλάδα, υπάρχει και δραστηριοποιείται μόνο και μόνο για να πληρώνει το χρέος του. Είναι, νομίζουμε προφανές ότι ο τοκογλύφος δεν έχει κανένα συμφέρον να ξοφλήσει ο πελάτης το χρέος του. Εκτός κι αν το κάνει με νέα δανεικά…

Σ αυτό ακριβώς λοιπόν το σημείο βρίσκεται η κυβέρνηση. Είναι έτοιμη να συνάψει τη νέα συμφωνία με τον τοκογλύφο.

Θα ονομαστεί αυτή η συμφωνία προληπτική γραμμή πίστωσης, θα συνεπάγεται νέες δεσμεύσεις και θα προϋποθέτει την στενή Εποπτεία της χώρας από τους μηχανισμούς των τοκογλύφων δανειστών.

Συμπέρασμα: Για εσένα που ακόμη εξακολουθείς να μπερδεύεσαι  από την αντίφαση την οποία  δημιουργεί η ζοφερή πραγματικότητα που ζεις με τα όσα αισιόδοξα σου  λένε οι συγκυβερνώντες, αξίζει τον κόπο να ακούσεις με περισσότερη προσοχή την απλή οδηγία που στέλνουν με κάθε τρόπο οι τοκογλύφοι: Σκάσε και πλήρωνε…
topontiki.gr

Χούντα έχουμε, κύριε Πρετεντέρη...

Τον τάπωσε στην καρέκλα του, η μικρή μαθήτρια...
Μόλις ακουσε τη λέξη "χούντα" από την Ιωάννα, την φιλοξενούμενη στην εκμπομπή του, μαθήτρια της Β' Λυκείου, τσίμπησε ο Ντερμπεντέρης. 
"Χούντα, είναι μεγάλη κουβέντα. Εγω ήμουν στο σχολείο μαθητής, επί χούντας και... 
σε διαβεβαιώ, πως, ήταν πολύ μαύρη η κατάσταση", της είπε. 
Η μικρή συνέχισε ακάθεκτη:  Ετσι ακριβώς είναι και σήμερα κυριε Πρετεντέρη. Είμαστε φιμωμένοι. Μας φέρνουν τα ΜΑΤ και τον εισαγγελέα. Δεν μπορούμε να πούμε τα αιτήματα μας. Τι διαφορά εχει? 
Ο Ντερμπεντέρης, αμήχανα, στριφογύριζε μαζί με την περιστρεφόμενη καρέκλα του. Κι ακόμη γυρίζει.
Ζαλίστηκε...
πηγή 
Σχετικό άρθρο εδώ

Business Insider: Η ευρωπαϊκή κρίση είναι χειρότερη από το αμερικανικό κραχ του '29 -Το παράδειγμα της Ελλάδας Πηγή: Business Insider: Η ευρωπαϊκή κρίση είναι χειρότερη από το αμερικανικό κραχ του '29 -Το παράδειγμα της Ελλάδας

Μέχρι τη στιγμή που ο Πρόεδρος Ρούσβελτ έδωσε την εναρκτήρια ομιλία του τον Μάρτιο του 1933, η Αμερική ήταν ήδη στο πέμπτο έτος της Μεγάλης Ύφεσης. Αυτή η εθνική τραγωδία άφησε πίσω της στρατιές ανέργων -ανθρώπων που βρίσκονταν στην πιο παραγωγική ηλικία τους, ωστόσο δεν μπορούσαν να βρουν δουλειά. Το ΑΕΠ της χώρας μειώθηκε κατά 1/3, ενώ η βιομηχανική παραγωγή περίπου στο μισό.

Το Business Insider, κάνοντας μια θλιβερή σύγκριση, σημειώνει πως το Κραχη του '29 δεν έχει καμία σχέση με την κρίση στην Ευρωζώνη, καθώς η δεύτερη είναι χειρότερη. Μπορεί τα επίσημα στοιχεία να δείχνουν πως το πραγματικό ΑΕΠ της Ευρώπης μειώθηκε μόνο κατά 5% και η ανεργία έφτασε μόλις στο 12%, όμως πίσω από αυτά τα στοιχεία υπάρχουν... αμαρτίες που δεν μπορούν να κρυφτούν.

Το άρθρο φέρνει το παράδειγμα της Ελλάδας, σημειώνοντας πως η πραγματική μείωση του ΑΕΠ της έφτασε στο 25% από το τελευταίο τρίμηνο του 2007 έως το τελευταίο τρίμηνο του 2013. Παράλληλα η ανεργία στη χώρα έπιασε υψηλά νούμερα, ειδικά στους νέους, όπως και στην Ιταλία και την Πορτογαλία, που ανέβηκε στο 44% και 35% αντίστοιχα.

Και στις δύο περιπτώσεις (Κραχ του '29 και ευρωκρίση) η κρίση είχε βαρύ τίμημα για την κοινωνία και ειδικότερα για τις πιο φτωχές και ευάλωτες κατηγορίες ανθρώπων, καθώς είναι εκείνοι που έχουν πληγεί περισσότερο. Αντί μάλιστα να υπάρξουν δράσεις και πολιτικές που θα μετέστρεφαν την κατάσταση, στην ουσία τα πράγματα αφέθηκαν στη μοίρα τους.

Με σειρά διαγραμμάτων, το άρθρο εξηγεί πώς η κρίση στην Ευρωζώνη είναι βαθύτερη από εκείνη που βίωσε η αμερικανική κοινωνία, ενώ κάνει αντιπαραβολή εικόνων που μοιάζουν. Άνθρωποι στις ΗΠΑ να στέκονται στην ουρά για ένα πιάτο φαγητό. Εικόνα που εμφανίζεται, δεκαετίες μετά, στην Ελλάδα.

Η δε λήξη της Μεγάλης Ύφεσης στις ΗΠΑ βρήκε ένα έθνος ενωμένο, που προσπαθούσε να κλείσει τις πληγές του και να μάθει από την εθνική περιπέτεια. Σε αντίθεση με την Ευρώπη, που πλέον είναι χωρισμένη σε δύο μεγάλα κομμάτια: τους ευρωσκεπτικιστές και εκείνους που επιμένουν στη λιτότητα.

Πηγή: Business Insider: Η ευρωπαϊκή κρίση είναι χειρότερη από το αμερικανικό κραχ του '29 -Το παράδειγμα της Ελλάδας 

Remember

https://www.youtube.com/watch?v=Eds5X0K7t3Q

Να είσαι πάντα ειλικρινής και να υποστηρίζεις τις απόψεις σου. Οι άνθρωποι που αξίζουν να είναι στη ζωή σου, θα μείνουν.

Το να είσαι ειλικρινής μπορεί να μη σου φέρει πολλούς φίλους, αλλά θα σου φέρει τους σωστούς φίλους.

Αυτό που με κρατάει στη ζωή, είναι η εικόνα που έχω για τον εαυτό μου. Δεν ξεγελάστηκα ποτέ από την εικόνα που είχαν οι άλλοι για μένα.

Δεν χρειάζεσαι κανέναν να σου πει ποιος είσαι ή τι είσαι. Είσαι αυτό που είσαι.

Η αγάπη είναι η απάντηση. Ποια ήταν η ερώτηση;

John Lennon

Στην ζωή μου χρωστάω δυο συγγνώμες : μια σε αυτούς που με αγάπησαν και τους πλήγωσα και μια στον εαυτό μου που αγάπησε αυτούς που τον πλήγωσαν.

Μόνο αυτοί!

“Μόνο αυτοί που προσπάθησαν πολύ, έχουν δικαίωμα στο παράπονο.”

Τάσος Λειβαδίτης

Υ.Γ. Κι ἂν ἔφτασα τόσο μακριά, ἦταν γιὰ νὰ μὴν ἀκούσω ποὺ δὲ μοῦ

ἀποκρίθηκαν.....

Λειβαδίτης

"Ήταν ώρα για μένα να προχωρήσω και να μάθω να αγαπώ αληθινά και βαθιά. Για να δώσω τον εαυτό μου σε εκείνους που νοιάζονται για μένα."

Όλοι στο συγκρότημα διαμερισμάτων ήξεραν ποιος ήταν ο «Άσχημος» . Ο Άσχημος ήταν ένας μικρός γάτος που περιφέρονταν στη γειτονιά και αγαπούσε τρία πράγματα σε αυτόν το κόσμο: να παλεύει με τους άλλους γάτους, να τρώει σκουπίδια αλλά και τα χάδια, όταν τα έβρισκε.

Ο συνδυασμός αυτών των πραγμάτων σε συνδυασμό με την ζωή που πέρασε στους δρόμους, είχαν την επίδρασή τους στον Άσχημο. Για παράδειγμα ο μικρός γάτος είχε μόνο ένα μάτι και εκεί όπου θα έπρεπε να υπάρχει το άλλο, βρίσκονταν στη θέση του μια τρύπα. Δεν είχε όμως μόνο αυτό το πρόβλημα. Του έλειπε και το αυτί από την ίδια πλευρά που δεν είχε μάτι, ενώ το αριστερό του πόδι πρέπει να είχε σπάσει άσχημα στο παρελθόν και να επουλώθηκε με αφύσικο τρόπο γιατί στο περπάτημα του, δεν θύμιζε με τίποτα μια γάτα.

Ο Άσχημος θα ήταν ένας όμορφος άσπρος γάτος, αν δεν υπήρχαν οι πληγές που κάλυπταν το τρίχωμα του, στο κεφάλι του, στο λαιμό του, ακόμη και στους ώμους του. Κάθε φορά που κάποιος έβλεπε τον Άσχημο είχε πάντα την ίδια αντίδραση: «Πω πω, πόσο άσχημη είναι αυτή η γάτα!!!»

Όλα τα παιδιά είχαν προειδοποιηθεί να μην τον αγγίζουν και οι ενήλικες του πέταγαν πέτρες, τον κλωτσούσαν και τον έδιωχναν όταν προσπαθούσε να πλησιάσει στις πόρτες τους.

Διαβάστε την σύνεχεια…

Ο Άσχημος είχε πάντα την ίδια αντίδραση στις επιθέσεις των ανθρώπων. Αν του πέταγες νερό με το λάστιχο, στέκονταν πάντα ακίνητος μέχρι να βαρεθείς και να σταματήσεις. Αν του πέταγες πέτρες, αντί να τρέξει, σε πλησίαζε περισσότερο και έτριβε το ψηλόλιγνο σώμα του στα πόδια σου, σαν να σε συγχωρούσε για τη πράξη σου.

Κάθε φορά που ο Άσχημος έβλεπε μικρά παιδιά, έτρεχε γρήγορα προς το μέρος τους για να ακουμπήσει με το κεφάλι του τα χέρια τους, ικετεύοντας για την αγάπη τους. Αν αυτά δεν τον έδιωχναν αμέσως, έπαιρνε θάρρος και άρχιζε να γλύφει με μανία τα παπούτσια, τα παντελόνια ότι μπορούσε να βρει, σαν τους έλεγε «Ευχαριστώ που με αποδέχεστε όπως είμαι»

Μια μέρα ο «Άσχημος» θέλησε να μοιραστεί την αγάπη του με το όμορφο χάσκι ενός γείτονα. Το χάσκι όμως δεν ήταν τόσο ευγενικό και φιλικό με τον Άσχημο.

Όλοι η γειτονιά άκουσε τις κραυγές του δύστυχου γάτου την ώρα που το χάσκι τον δάγκωνε άσχημα σε όλο του το σώμα. Κάποιοι φιλεύσπλαχνοι γείτονες μόλις κατάλαβαν τι συμβαίνει, έτρεξαν για να τον βοηθήσουν. Ήταν όμως πολύ αργά για τον Άσχημο. Όταν πλησίασαν ήταν πια φανερό ότι η θλιβερή ζωή του, είχε φτάσει στο τέλος της.

Ο Άσχημος ήταν ξαπλωμένος στη μέση μιας μεγάλης κόκκινης κηλίδας. Τα πίσω πόδια και το κάτω μέρος της πλάτης του, είχαν πάρει ένα αφύσικο σχήμα, ενώ είχε τρομερές πληγές σε όλο του το σώμα.

Κάποιος άντρας, τον λυπήθηκε, τον σήκωσε και προσπάθησε να τον μεταφέρει στο σπίτι του για να τον περιποιηθεί. «Καθώς τον μετέφερα, μπορούσα να ακούσω τον συριγμό και το λαχάνιασμα του. Μπορούσα να αισθανθώ τον αγώνα που έδινε για να κρατηθεί στη ζωή» είπε αργότερα.

Την ώρα που ο άντρας έτρεχε προς το σπίτι του κρατώντας στην αγκαλιά του το τραυματισμένο γατί, κάτι ένιωσε. Γύρισε το βλέμμα του και είδε τον ετοιμοθάνατο Άσχημο να προσπαθεί, με όση δύναμη του είχε απομείνει, να τρίψει το κεφάλι του πάνω του. Ο άντρας τον χάιδεψε και αυτός γύρισε, τον κοίταξε με το ένα του μάτι και άρχισε να κάνει αυτόν τον χαρακτηριστικό ήχο που κάνουν όλα τα γατιά όταν νιώθουν χαρά και ευχαρίστηση. Ακόμα και στις τελευταίες της στιγμές, μέσα σε τρομερούς πόνους, αυτή η σημαδεμένη γάτα το μόνο που ζητούσε ήταν λίγη αγάπη, ίσως και λίγη συμπόνια.

«Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα ότι ο Άσχημος είναι το πιο όμορφο, το πιο τρυφερό πλάσμα που είχα δει ποτέ μου» είπε ο άντρας αργότερα. «Δεν προσπάθησε ούτε μια φορά να με δαγκώσει, να με γρατσουνίσει ή να παλέψει για να με αποφύγει. Ο Άσχημος απλά με κοίταξε σαν να μου εμπιστευόταν απόλυτα τη ζωή του, σαν να γνώριζε ότι θα μπορούσα να του ανακουφίσω τον πόνο του».

Ο Άσχημος τελικά πέθανε πριν προλάβει ο άντρας να φτάσει στο σπίτι του.

«Κάθισα σε κάποια σκαλοπάτια με το νεκρό γατί στην αγκαλιά μου για αρκετή ώρα και προσπαθούσα να σκεφτώ πώς ένα σημαδεμένο, παραμορφωμένο μικρό αδέσποτο μπόρεσε και άλλαξε έτσι τη ζωή μου. Πως μου δίδαξε μέσα σε τόσο λίγα δευτερόλεπτα τι σημαίνει να έχεις πραγματική καθαρότητα του πνεύματος, να αγαπάς τόσο απόλυτα και τόσο αληθινά. Να δίνεις, χωρίς να ζητάς ανταλλάγματα. Ο Άσχημος μου έμαθε πολλά περισσότερα για την προσφορά και τη συμπόνια από χίλια βιβλία, διαλέξεις ή τηλεοπτικές εκπομπές. Γι “αυτό θα τον ευχαριστώ για πάντα. Ο Άσχημος ήταν σημαδεμένος εξωτερικά, αλλά εγώ ήμουν σημαδεμένος εσωτερικά. Ήταν ώρα για μένα να προχωρήσω και να μάθω να αγαπώ αληθινά και βαθιά. Για να δώσω τον εαυτό μου σε εκείνους που νοιάζονται για μένα.»

Κάποιοι άνθρωποι θέλουν να είναι πιο πλούσιοι, κάποιοι πιο επιτυχημένοι και κάποιοι άλλοι πιο όμορφοι. Ο άντρας όμως από εκείνη την μέρα, όπως είπε, θα προσπαθήσει απλά να γίνει πιο άσχημος.

πηγή newsrebel.gr

Για να δούμε ποίοι από εμάς είναι πραγματικά οι άσχημοι!!!!!!!!!

Το κορίτσι που ονειρευότανε το πέλαγος

Αυτό το κορίτσι ήξερε μόνο να χαϊδεύει..

Δεν έμαθε να σπρώχνει ποτέ τον άλλο παραπέρα, ακόμα κι όταν της έβαζε τρικλοποδιές.. Προτιμούσε να πέφτει εκείνη..

Προτιμούσε να βρέχεται, να γίνεται μούσκεμα, προκειμένου να σκεπάσει με το αδιάβροχό της αυτόν που στεκόταν δίπλα της..

Προτιμούσε να βασανίζεται, να κάθεται κατάχαμα και να ξεπαγιάζει, παρά να ζητήσει από τον άλλο να της δώσει πίσω την καρέκλα που της είχε αρπάξει..

Δεν έδειχνε ποτέ τη δύναμή της, για να μη φέρει σε δύσκολη θέση κανέναν..

Δεν τόλμησε ποτέ και για τίποτα να βάλει σε πρώτο πλάνο τον εαυτό της..

Σαν να είχε ενοχές για ό,τι στραβό υπάρχει σ' αυτό τον κόσμο..

Κι όχι βέβαια πως δεν έκανε όνειρα..

Όχι πως δεν περίμενε απ' τη ζωή να της προσφέρει δώρα.

Μόνο να...

Καθόταν εκεί στην ακρούλα και περίμενε...

Δεν έκανε καμιά κίνηση γιατί της φαινόταν προκλητική..

Κρατούσε ένα βότσαλο κι ονειρευόταν το πέλαγος...

Τίποτ' άλλο...

Αλκυόνη Παπαδάκη

Ντροπή και όνειδος! Μέθοδος "σταβλισμού" αντί κράτησης για τους μετανάστες

Στην αρχή υπήρξαμε εξαιρετικά δύσπιστοι απέναντι στον επιστολογράφο, αναφορικά με το περιεχόμενο της επιστολης και των σχετικών καταγγελιών, καθώς δεν μπορούσαμε ούτε ως προϊόν μεταμοντέρνου σουρεαλισμού την ύπαρξη υπαίθριων χώρων κράτησης μεταναστών. Οι ενστάσεις μας κάμφθηκαν όταν γίναμε παραλήπτες των φωτογραφιών που παραθέτουμε στη συνέχεια και που αναμφίβολα προσβάλουν την Αστυνομία ως συγκροτημένο υπηρεσιακό μηχανισμό, τους μετανάστες καθώς προσβάλλονται βάναυσα και κατάφωρα τα δικαίωματα τους και το αστυνομικό προσωπικό όπως και τους κατοίκους που επιπρόσθετα είναι εκτεθειμένοι στον κίνδυνο της εμφάνισης μολυσματικών- μεταδοτικών ασθενειών. Ήδη, σύμφωνα με πληροφορίες του bloko.gr παρουσιάστηκαν δύο κρούσματα φυματίωσης στους προσωρινά κρατουμένους, όπως τους αποκαλούν  οι αστυνομικοί της Ειδόμενης.

Διαβάστε την επιστολή.

"Είμαι ένας αγανακτισμένος κάτοικος της Ειδομένης του ν. Κιλκίς Η Ειδομένη είναι ένα ακριτικό χωριό στο ν. Κιλκίς 50 μέτρα από την Ελληνοσκοπιανή μεθόριο το οποίο έχει γίνει πέρασμα για χιλιάδες μετανάστες που θέλουν να φύγουν για την Ευρώπη. Σαν να μην έφτανε αυτό, εδώ και 10 μέρες, για ανεξήγητους λόγους, έκλεισαν ένα ειδικά   διαμορφωμένο, παραχωρημένο από τον Δήμο, χώρο που βρίσκονταν πάνω στην εθνική οδό εκτός κατοικημένης περιοχής και με τις κατάλληλες υποδομές ( τουαλέτες, κλειστό χώρο, πόσιμο νερό) και πλέον μεταφέρουν όλους αυτούς τους ανθρώπους, πάνω από 100 άτομα την μέρα, στην αυλή του Τ.Σ.Φ. Αξιούπολης που βρίσκεται στην Ειδομένη, στο κέντρο του χωριού.

Στην αυλή δεν υπάρχει καμία μέριμνα και καμία υποδομή για αυτούς τους ανθρώπους. Κοιμούνται στο χώμα εκτεθειμένοι στα στοιχεία της φύσης, δεν υπάρχει πόσιμο νερό και το βασικό δεν υπάρχει τουαλέτα. Αποτέλεσμα να αφοδεύουν και να ουρούν όπου βρουν, μέσα στο οικόπεδο της αστυνομίας, στις γειτονικές αυλές, στο αγροτικό ιατρείο που βρίσκεται απέναντι. Η μυρωδιά είναι αποπνικτική, οι μύγες σύννεφα  και υπάρχει κίνδυνος για την δημόσια υγεία, των ανθρώπων αυτών, των κατοίκων του χωριού και των αστυνομικών που εργάζονται εκεί. Κάνω έκκληση στον υπουργό Δημ. Τάξης και Προ. Πο., στον αρχηγό της ΕΛ.ΑΣ., στο Περιφερειάρχη, τον δήμαρχο , τον κ. Εισαγγελέα Κιλκίς , την υγειονομική υπηρεσία και κάθε άλλον αρμόδιο να παρέμβουν πρώτου σκάσει αυτή η υγειονομική βόμβα και θρηνήσουμε θύματα. Γιατί αν δεν παρέμβετε, εσείς θα είστε ηθική αυτουργοί σε αυτό το έγκλημα που συντελείται

Ακούστηκε στο χωρίο μας, ότι ο τοπικός διοικητής πρότεινε στην αστυνομική διεύθυνση να έρχονται όλοι οι ελεγχόμενοι σ’ αυτό το μέρος, από όλο τον νομό Κιλκίς. Δεν εξέτασαν την καταλληλότητα του χώρου; Δεν αντιλήφθηκαν ότι θα δημιουργηθεί πρόβλημα υγιεινής και ασφάλειας στον τόπο μας;

Ο διευθυντής της διεύθυνσης, ο γενικός αστυνομικός διευθυντής της περιφέρειας αφού γνωρίζουν το θέμα, πώς είναι δυνατόν να εγκρίνουν αυτήν την απαράδεκτη κατάσταση;

Επειδή βλέπω τη δημοσιογραφική σας προσπάθεια ειδικά για την αστυνομία, παρακαλώ προσπαθήστε να δώσετε μία λύση. Εμείς οι κάτοικοι της Ειδομένης θα ενημερώσουμε τον Δήμο και την Περιφέρεια και θα πάμε στον Εισαγγελέα για οτιδήποτε χρειαστεί. Ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας."

πηγή εδώ και εδώ 

Δείτε το και διαδώστε το για το μάθουν όλοι! Το video με τις Καρυάτιδες που ΣΑΡΩΝΕΙ !!

Ingossip.gr - Δείτε το και διαδώστε το για το μάθουν όλοι! Το video με τις Καρυάτιδες που ΣΑΡΩΝΕΙ !!

Με αφορμή τις ανασκαφές της Αμφίπολης και τις δυο Καρυάτιδες που αποκαλύφθησαν στο κοινό, δυο νεαροί Έλληνες, αποφάσισαν να μας υπενθυμίσουν...

με ένα βίντεο την ιστορία των έξι Καρυάτιδων που κοσμούσαν το Ερέχθειο μέσα μια μικρού μήκους ταινία.

Ο γραφίστας Δημήτρης Αρμανίδης και ο φωτογράφος Γιάννης Λογοθέτης δημιούργησαν ένα βίντεο 6 λεπτών, για τις έξι ωραίες αρχαίες κόρες του Ερεχθείου.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες από την ιστοσελίδα του μουσείου της Ακρόπολης, η περιοχή του Ερεχθείου ήταν η ιερότερη όλης της Ακρόπολης.

Πρόκειται για ένα πολυσύνθετο μαρμάρινο κτήριο, λαμπρό δείγμα του ώριμου ιωνικού ρυθμού. Το ανατολικό τμήμα του ναού ήταν αφιερωμένο στη λατρεία της Αθηνάς Πολιάδος, της προστάτιδας θεάς της πόλεως, ενώ το δυτικό ήταν αφιερωμένο στον Ποσειδώνα-Ερεχθέα, από όπου και το όνομα του ναού, στον τοπικό ήρωα Βούτη, στον Ήφαιστο και σε άλλους θεούς και ήρωες. Πρόκειται λοιπόν για έναν πολλαπλό ναό, όπου συστεγάστηκαν παλαιότερες και νεότερες λατρείες και όπου φυλάσσονταν τα Ιερά Μαρτύρια, τα ίχνη της τρίαινας του Ποσειδώνος και η ελιά, το δώρο της Αθηνάς στην πόλη της Αθήνας.

Το κτήριο είχε δύο προστάσεις (προστεγάσματα). Η οροφή της βόρειας πρόστασης στηριζόταν σε έξι ιωνικούς κίονες και κάτω από το δάπεδό της οι Αθηναίοι έδειχναν το σημάδι με το οποίο ο Δίας σκότωσε τον μυθικό βασιλιά Ερεχθέα. Η νότια πρόσταση είναι η περισσότερο γνωστή. Αντί για κίονες, έξι αγάλματα κορών, οι Καρυάτιδες, στήριζαν την οροφή. Κάτω από την πρόσταση βρισκόταν ο τάφος του άλλου μυθικού βασιλιά της Αθήνας, του Κέκροπα. Τα αγάλματα, σε οικοδομική επιγραφή του Ερεχθείου ονομάζονται απλώς Κόρες, ενώ η ονομασία Καρυάτιδες δόθηκε σε μεταγενέστερα χρόνια. Η δεύτερη από δυτικά Κόρη αφαιρέθηκε από τον Λόρδο Έλγιν το 1801 και σήμερα βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο.

Για τις Καρυάτιδες έχουν δοθεί πολλές ερμηνείες. Η πειστικότερη υποστηρίζει ότι αποτελούσαν το υπέργειο μνημείο του τάφου του Κέκροπα και ότι ήταν οι χοηφόροι που απέδιδαν τιμές στον ένδοξο νεκρό. Το κυρίως οικοδόμημα και τη βόρεια πρόσταση του Ερεχθείου περιέτρεχε μια συνεχής ιωνική ζωφόρος διακοσμημένη με μορφές θεών, ηρώων και θνητών σε σκηνές που συνδέονταν με τις πανάρχαιες λατρείες του Ερεχθείου. Οι μορφές ήταν ξεχωριστά δουλεμένες σε παριανό μάρμαρο και προσαρμοσμένες σε πλάκες από γκρίζο ελευσινιακό λίθο.

Στο μουσείο της Ακρόπολης δεσπόζουν σήμερα οι πέντε, με την έκτη να παραμένει στο Βρετανικό Μουσείο.

Δείτε το βίντεο:

https://www.youtube.com/watch?v=pv9HP7SdEyQ

πηγή εδώ

Μεγαλειώδης πορεία υπέρ της Ουκρανίας στη Ρωσία

 21/09/2014

Χιλιάδες Ρώσοι συγκεντρώθηκαν στο κέντρο της Μόσχας για να πραγματοποιήσουν"πορεία για την ειρήνη" στην Ουκρανία και να διαμαρτυρηθούν για το ρόλο που αποδίδεται στο Κρεμλίνο στον πόλεμο που μαίνεται στο ανατολικό της τμήμα.

Ομάδα διαδηλωτών, συμπεριλαμβανομένων προσωπικοτήτων της αντιπολίτευσης, μερικοί από τους οποίους κρατούσαν ρωσικές και ουκρανικές σημαίες, διέσχισε τους δρόμους της πρωτεύουσας φωνάζοντας συνθήματα όπως "Όχι στον πόλεμο στην Ουκρανία","Σταματήστε τα ψέματα του Πούτιν", σύμφωνα με δημοσιογράφο του Γαλλικού Πρακτορείου.

Είναι η πρώτη μαζική αντιπολεμική διαδήλωση στη Ρωσία από την έναρξη της σύγκρουσης στο Ντονμπάς μεταξύ φιλορώσων αυτονομιστών και δυνάμεων πιστών στο Κίεβο, πριν από τουλάχιστον πέντε μήνες.

Περίπου 5.000 πολίτες συγκεντρώθηκαν στο κέντρο της Μόσχας, σύμφωνα με την αστυνομία, "δεκάδες χιλιάδες" σύμφωνα με τον Σεργκέι Νταβίντις, έναν από τους διοργανωτές.

"Είμαι πεπεισμένος ότι ο πόλεμος προκλήθηκε από τον Πούτιν. Θέλω Πούτιν να πάψει να παρεμβαίνει στις εσωτερικές υποθέσεις της Ουκρανίας", δήλωσε ο Βλαντίμιρ Κατσίν, ένας 44χρονος διαδηλωτής που ήταν πάνω σε αναπηρικό καροτσάκι.

"Ο πόλεμος αυτός είναι μια τρέλα και έγκλημα κατά της Ουκρανίας, των κατοίκων του Ντονμπάς και των Ρώσων", δήλωσε ο 34χρονος Ιγκορ.

Οι οργανωτές της πορείας ζήτησαν από τις ρωσικές αρχές να σταματήσουν την "επιθετική και ανεύθυνη πολιτική" τους στην Ουκρανία που οδηγεί, σύμφωνα με αυτούς, τη Ρωσία στην απομόνωση, τα οικονομικά προβλήματα και την επιδείνωση των "φασιστικών τάσεων".

"Η πολιτική αυτή οδήγησε στον πόλεμο στην Ουκρανία και έχει κοστίσει τις ζωές χιλιάδων Ουκρανών και Ρώσων", γράφουν στο Facebook.

Η Ρωσία κατηγορείται από το Κίεβο και τις χώρες της Δύσης ότι παρέχει βοήθεια στους φιλορώσους αντάρτες της ανατολικής Ουκρανίας προμηθεύοντάς τους όπλα και στρατιωτικό υλικό και στηρίζοντάς τους με δυνάμεις του τακτικού στρατού της, κάτι που η Μόσχα διαψεύδει.

Στην ιστοσελίδα του, ο πρώην ολιγάρχης Μιχαήλ Χοντορκόφσκι, ο οποίος ζει εξόριστος στην Ελβετία, είχε επίσης καλέσει τους Ρώσους να λάβουν μέρος στην πορεία και να μοιράζουν αντιπολεμικά φυλλάδια.

Παράλληλα με την "πορεία για την ειρήνη" της Μόσχας, δεκάδες άνθρωποι είχαν συγκεντρωθεί στην πρωτεύουσα για να στηρίξουν τους φιλορώσους αντάρτες στην Ουκρανία, κρατώντας σημαίες της "Νέας Ρωσίας" και της "Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ".

Στην Αγία Πετρούπολη περί τους 1.000 διαδηλωτές μετείχαν σε "πορεία ειρήνης", παρά την απαγόρευση της κινητοποίησης από τις τοπικές αρχές.

πηγή

What A Feeling

Η σημερινή ημέρα μου θυμίζει αυτό το συναίσθημα της Άλεξ- το πάθος. Αλλά αυτό το έχω πάντα μέσα στην καρδιά μου.

Επιστολή-διαμαρτυρία στην Κεφαλογιάννη από την σκηνοθέτη του «Mamma Mia» για το ξεπούλημα των αιγιαλών μας!

Την έντονη διαμαρτυρία της για τα σχέδια ιδιωτικοποίησης των αιγιαλών μας, αλλά και τον θαυμασμό της για τις ομορφιές της χώρας μας, που αποτελεί έναν «από τους τελευταίους παρθένους προορισμούς στον κόσμο», εξέφρασε η σκηνοθέτις της ταινίας

«Mamma Mia», Phyllida Lloyd, με επιστολή της προς την υπουργό Τουρισμού, Όλγα Κεφαλογιάννη. Βλέπετε… ο ραγιαδισμός της ελληνικής κυβέρνησης και η φήμη της καταφέρνουν να ταξιδέψουν πιο γρήγορα και από το φως του ήλιου σε όλο τον κόσμο και να προκαλέσουν ακόμα και στο εξωτερικό εύλογες απορίες …ακόμα και οργή!

Διαβάστε της επιστολή της Phyllida Lloyd που μιλάει σαν Ελληνίδα και κάνει λόγο για αδιανόητη επιλογή, την απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης να ξεπουλήσει τις ακτές μας: «Ως σκηνοθέτης του μιούζικαλ “Mamma Mia”, με πρωταγωνίστρια τη Μέριλ Στριπ, σας γράφω για να διαμαρτυρηθώ έντονα σχετικά με τις τελευταίες προτάσεις περί ιδιωτικοποίησης των ακτών σας. Έχετε δώσει σε εμάς και στο κινηματογραφικό κοινό παγκοσμίως το μεγαλύτερο δώρο: απαράμιλλης ομορφιάς νησιωτικά τοπία», αναφέρει στην αρχή της επιστολής της η Phyllida Lloyd.

«Αδιανόητο να βγάλετε τις ακτές σας σε πλειστηριασμό»

«Είναι αδιανόητο για όσους από εμάς συνδέθηκαν με την ταινία (και αισθανόμαστε περήφανοι που εξυμνήσαμε τα υπέροχα νησιά της Σκοπέλου και της Σκιάθου) ότι οι εκπληκτικής ομορφιάς ακτές σας θα μπορούσαν να “βγουν σε πλειστηριασμό” κατά αυτόν τον τρόπο», συνεχίζει και συμπληρώνει:»Όλος ο κόσμος βλέπει την Ελλάδα ως έναν από τους τελευταίους παρθένους προορισμούς -κάτι που για εσάς αποτελεί μοναδικό συγκριτικό πλεονέκτημα-, σε συνδυασμό δε με τη μεγάλη αρχαιολογική σας ιστορία, εξασφαλίζει στον τόπο σας μια θέση ανάμεσα στους επίγειους παραδείσους».

«Γι” αυτό επιλέξαμε την Ελλάδα»

Η κ. Lloyd τονίζει επίσης: «Κινηματογραφήσαμε στην Ελλάδα επειδή προσφέρει αυτή την ομορφιά, ποτέ ωστόσο δεν σκεφτήκαμε τις ακτές αυτές γεμάτες με ξενοδοχεία και άλλες εγκαταστάσεις. Από τη στιγμή που ξεπεραστεί αυτή η γραμμή δεν υπάρχει επιστροφή, όπως έχουν αποδείξει παραδείγματα φρικτών ακτογραμμών σε χώρες της Ευρώπης. Φυσικά όλοι αναγνωρίζουμε ότι η καταστροφική οικονομική κρίση έχει επηρεάσει αρνητικά την Ελλάδα. Εντούτοις, πιστεύω ακράδαντα ότι το να διακινδυνεύσετε την εμπορευματοποίηση αυτής της μοναδικής συνεισφοράς σας στην παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά, θα αποφέρει βραχυπρόθεσμα κέρδη και μακροπρόθεσμη καταστροφή, τόσο για το μέλλον της χώρας σας όσο και για ολόκληρο τον κόσμο».

Πηγή

 Στην απάντηση του προς την σκηνοθέτιδα ο υπ. οικ. Χαρδούβελης διαβεβαιώνει ότι «ότι δεν πρόκειται να ιδιωτικοποιήσουμε τον αιγιαλό μας.» Μένει να δούμε αν είναι αλήθεια… 

...αν και ο ίδιος ο πρωθυπουργός διαβεβαίωσε λεκτικά και δημοσίως τον ελληνικό λαό για τις προεκλογικές του εξαγγελίες και αποδεικτικέ στην πράξη ο μεγαλύτερος ψεύτης Έλληνας πολιτικός. Αλήθεια, μήπως για αυτό απέφευγε να απαντήσει η Όλγα Κεφαλογιάννη? Ως γνωστό ο τουρισμός- η βαριά μας βιομηχανία και πρώτη πηγή εσόδων για την Ελλάδα, όπως υποστηρίζουν όλοι- ο τουρισμός λοιπόν θα είναι ο πρώτος που θα πληγεί, η τουλάχιστον τα δημόσια έσοδα που φέρνει. Οι κυβερνόντες ΚΑΙ με αυτό θα έδειχναν έμπρακτα ότι ευνοούν τους μεγάλους ιδιώτες εις βάρος του δημόσιου συμφέροντος… άλλωστε για αυτό τους τοποθέτησαν να καπαρώνουν το υψηλότερο κρατικό θεσμό. Σε καμιά περίπτωση για το συμφέρον του λαού, αλλά για τα ιδιωτικά μεγάλα συμφέροντα. Και μόνο για αυτά.