«Το μέλλον ανήκει σε αυτούς που πιστεύουν στην ομορφιά των ονείρων τους.» Ελιονορ Ρούσβελτ

Κυριακή, 15 Απριλίου 2012

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2012

Πέμπτη 5 Απριλίου - Ραδιομαραθώνιος Αγάπης UNICEF για τον Εμβολιασμό των Παιδιών

Εκεί οπού τα παιδιά δεν μιλάνε για μέλλον, οι γονείς δεν σκέπτονται καριέρες, εκεί όπου δεν υπάρχουν καν σκουπίδια, ούτε ελπίδα… είναι στο χέρι μας να την δώσουμε. Όσο λεγόμαστε άνθρωποι. Ας ξεπεράσουμε τα όρια μας βοηθώντας συνανθρώπους που βρίσκονται σε μεγαλύτερη ανάγκη.
“Η πιο επίμονη και επείγουσα ερώτηση στη ζωή είναι: «τι κάνεις για τους άλλους;”
Martin Luther King
Αγαπητέ φίλε, αγαπητή φίλη,
Αν ταξιδέψουμε νοερά, οι περισσότεροι από εμάς θα θυμηθούμε ότι δεν ήταν πάντα ευχάριστη η διαδικασία του εμβολιασμού... αυτό που αγνοούσαμε τότε, αλλά γνωρίζουμε σήμερα, είναι ότι λίγα δυσάρεστα δευτερόλεπτα είναι αυτά που κάνουν τη διαφορά ανάμεσα στο θάνατο και τη ζωή.
Περισσότερα από 19 εκατομμύρια παιδιά σε όλο τον κόσμο μένουν απροστάτευτα λόγω έλλειψης εμβολίων. Η λύση είναι απλή και φθηνή, ο πλήρης εμβολιασμός τους, που κοστίζει στις φτωχές χώρες περίπου 20 ευρώ.
Η Ελληνική Εθνική Επιτροπή της UNICEF για την υποστήριξη των προγραμμάτων εμβολιασμού των παιδιών πραγματοποιεί μεγάλο Ραδιομαραθώνιο, ώστε να σωθούν χιλιάδες παιδικές ζωές.
Σας χρειαζόμαστε δίπλα μας, ακόμα και αυτή τη δύσκολη για κάθε οικογένεια περίοδο, για να βοηθήσουμε τα παιδιά που δεν έχουν ευθύνη για το παρόν τους και αγωνίζονται για να έχουν μέλλον, σε κάθε σημείο του πλανήτη μας.
Πως μπορείτε να στηρίξετε το έργο της UNICEF για τα παιδιά:
  • Καλώντας το Τηλέφωνο Προσφορών του Ραδιομαραθώνιου 801 500 12345 (από σταθερό τηλέφωνο στο οποίο απαντά άνθρωπος της UNICEF).
  • Δωρεές με SMS: στείλτε κενό μήνυμα στο 54234 (χρέωση 1,23ευρώ με το ΦΠΑ) - ισχύει έως και την Κυριακή 8 Απριλίου.
  • Από σταθερό ΟΤΕ: Καλέστε 901 11 17 17 17 (αυτόματη χρέωση 3,68ευρώ με το ΦΠΑ) ανά κλήση.
  • Μέσω internet: στο www.unicef.gr
Οποιαδήποτε δωρεά, μικρή ή μεγάλη, βοηθάει στην προστασία των παιδιών από τις ασθένειες που απειλούν τη ζωή τους και το μέλλον τους.
Με εκτίμηση,
Ηλίας Λυμπέρης
Γενικός Διευθυντής
 ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ UNICEF - Ανδρ. Δημητρίου 8 & Τζ. Κέννεντυ 37, 161 21 Καισαριανή
Τηλεφωνικό Κέντρο: 210 72 55 555, Φαξ: 210 72 52 555, 210 72 35 555
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ UNICEF - Ανδρ. Δημητρίου 8 & Τζ. Κέννεντυ 37, 161 21 Καισαριανή
Τηλεφωνικό Κέντρο: 210 72 55 555, Φαξ: 210 72 52 555, 210 72 35 555

Δευτέρα, 2 Απριλίου 2012

H ΚΑΡΔΟΥΛΑ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΝΙΚΟΛΑ ΘΕΛΕΙ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΜΑΣ… (ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ)

Παρακαλούμε όπως κοινοποιήσετε την συγκινητική επιστολή του πατέρα του μικρού Νικόλα, σε όσο περισσότερους μπορείτε. Η άμεση ανταπόκρισή μας, θα σώσει το 4χρονο αγγελούδι…

Ονομάζομαι Ιωάννης Παναγιωτόπουλος. Είμαι ο πατέρας του Νικόλα, ενός παιδιού τεσσάρων ετών και με αυτή μου την επιστολή θα ήθελα να σας ενημερώσω για τον λόγο που ζητάω την συμπαράσταση και υποστήριξη σας…

Ο Νικόλας, γεννήθηκε στις 31 Μαΐου 2008 μ ε βαριάς μορφής καρδιοπάθεια (τετραλογία Fallot). Νοσηλευόμενος και υποστηριζόμενος φαρμακευτικά, έφτασε πέντε μηνών οπότε και έκανε την πρώτη επέμβαση στη καρδιά στο νοσοκομείο παίδων Αγία Σοφία τον Νοέμβριο του 2008…


Μόλις πέντε μήνες αργότερα, σε ηλικία έντεκα μηνών, κρίθηκε άμεσα αναγκαίο να κάνει και δεύτερη εγχείρηση για να κρατηθεί στη ζωή…

Έτσι, τον Μάιο του 2009,μία εξειδικευμένη ομάδα Γερμανών χειρουργών, εφαρμόζοντας μία ειδική τεχνική αντιμετώπισης της συγκεκριμένης πάθησης, χειρούργησε με μεγάλη επιτυχία στο Ιατρικό Αθηνών την μικρή καρδούλα του Νικόλα, και κατάφεραν να διορθώσουν σημαντικά πάσχοντα τμήματα της, αφήνοντας μόνο μια μικρή στένωση στο κάτω μέρος της βαλβίδας χαρίζοντάς του εκ νέου, το χαμόγελο και το όνειρο για ζωή.

Σήμερα, τρία χρόνια μετά, η καρδιά του άρχισε να τον προδίδει και πάλι. Η μικρή στένωση μεγάλωσε, έφραξε κατά 70% υποβαλβιδικά την κύρια βαλβίδα και ο μικρός Νικόλας καλείται να μπει και πάλι άμεσα στο χειρουργείο και να αφήσει κυριολεκτικά την καρδιά του και τις ελπίδες του για ζωή στα χέρια των χειρουργών.

Πριν προλάβει να σβήσει το τέταρτο κεράκι γενεθλίων του, κινδυνεύει να σβήσει εκείνος… Προτού μάθει τι είναι ζωή, κινδυνεύει να την χάσει…

Η επέμβαση που απαιτείται, είναι κρίσιμη, λεπτή και συγκεκριμένη. Η εδώ χειρουργική της αντιμετώπιση οδηγεί με σχεδόν μαθηματική ακρίβεια σε συνεχείς και επαναλαμβανόμενες εγχειρήσεις ανοιχτής καρδιάς κατά τακτά χρονικά διαστήματα, για αντικατάστασης βαλβίδας, για όσα χρόνια τουλάχιστον, ο Νικόλας θα έχει το κουράγιο και το σθένος να το αντέχει…

Για να αντιμετωπιστούν όλα αυτά λοιπόν, ζητάω την συμπαράστασή σας. Να μπορέσω να πάω τον Νικόλα στη Γερμανία, σε μια μονάδα εξειδικευμένη στην πάθηση του, ώστε να χειρουργηθεί από την ίδια ομάδα γιατρών που του έσωσε την ζωή κι από τον ίδιο χειρουργό που άγγιξε πριν τρία χρόνια την καρδούλα του και της έδωσε ξανά κτύπο…

Εάν μπορείτε να χαρίσετε κάποιες ελπίδες επιβίωσης στον Νικόλα, αν πιστεύετε πως το δικαίωμα της ζωής είναι δικαίωμα του καθ’ ενός από εμάς και είστε σε θέση να βοηθήσετε ώστε να το αποκτήσει και εκείνος, αν θέλετε το βράδυ που κοιμάται να μπορεί και ο Νικόλας να ονειρευτεί το αύριο, που σήμερα, για εκείνον δεν υπάρχει, βοηθείστε τον, βοηθείστε μας…

Με ιδιαίτερη εκτίμηση και ένα τεράστιο Ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου (αν και το ουσιαστικό ευχαριστώ,ευχή και επιθυμία μου είναι,να σας το πει ο ίδιος,γυρνώντας υγιής από αυτό το ταξίδι ζωής),


Ιωάννης Παναγιωτόπουλος

Τηλ. επικοινωνίας: 6932273892

Λογαριασμός E.Τ.Ε : 150/980560-52 (Παναγιωτόπουλος Νικόλαος)
IBAN: GR9101101500000015098056052
BIC: ΚΩΔ.SWIFT ΤΡΑΠΕΖΑΣ (BIC) ETHNGRAA

Υπάρχει σχετική σελίδα στο Facebook, για να τη δείτε κάντε κλικ εδώ: www.facebook.com/giatonNikola

Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2012

Δεν υπάρχει, ούτε θα υπάρξει ποτέ θρησκεία ανώτερη απ' την αλήθεια


«Δεν υπάρχει, ούτε θα υπάρξει ποτέ θρησκεία ανώτερη απ' την αλήθεια.»-Ιησούς Χριστός.
Ένας άνθρωπος όλη τη ζωή του έψαχνε τον Θεό.
Μια φορά στο όνειρό του είδε πως βρέθηκε στον παράδεισο. Εκεί είδε ένα μεγάλο πλήθος ανθρώπων. Όταν ρώτησε, γιατί μαζεύτηκε τόσο κόσμος, του είπαν ότι σήμερα είναι τα γενέθλια του Θεού. Ο άνθρωπος ευλόγησε τη μοίρα του: επιτέλους θα βλέπει με τα μάτια του τον Θεό! Στάθηκε στην άκρη του δρόμου και ανυπόμονα κοιτούσε τον δρόμο. Ξαφνικά άρχισαν να παίζουν οι φανφάρες και εμφανίστηκε μια πομπή, όπου πάνω σ' ένα άσπρο άλογο καθόταν ένας πολύ σπουδαίος άνθρωπος. Πίσω του ακολουθούσε μια μεγάλη συνοδεία. Ο άνθρωπος ρώτησε τον διπλανό του:
- Είναι ο Θεός;
- Όχι, είπε ο διπλανός, είναι ο Κρίσνα.
Δεν πρόλαβε να περάσει η πρώτη συνοδεία, εμφανίστηκε η επόμενη.
- Είναι ο Θεός; ξανά ρώτησε ο άνθρωπος.
- Όχι, είναι ο Βούδας, ήταν η απάντηση.
Μετά πέρασαν οι πολυάριθμες συνοδείες του Χριστού, του Μωάμεθ και πολλών άλλων προφητών. "Πότε θα περάσει ο Θεός", σκεφτόταν ο άνθρωπος και με απορία έβλεπε πως λιγοστεύει το πλήθος, πως η φανφάρες σταμάτησαν να παίζουν και τελικά ο άνθρωπος έμεινε μόνος πάνω στον δρόμο.
Ο άνθρωπος ήταν έτοιμος να φύγει όταν στον δρόμο εμφανίστηκε ένας σεμνός και ευπαρουσίαστος γέροντας πάνω σ' ένα άσπρο άλογο. Και δεν τον συνόδευε κανένας…
Ο άνθρωπος τον ακολούθησε και μετά με έκπληξη κατανόησε πως είναι ο Θεός. "Κανένας σ' αυτό το Σύμπαν δεν είναι τόσο μοναχικός όσο ο Θεός!" Μετά τον πλησίασε και ρώτησε:
- Κατάλαβα, είσαι ο Θεός. Όμως γιατί είσαι τόσο μοναχικός.
Τα μάτια του Θεού δάκρυσαν και είπε:
- Όλοι οι άνθρωποι πήγανε πίσω απ' αυτούς που πέρασαν μπροστά σου και κανένας δεν έμεινε μαζί μου. Μαζί μου έμειναν μόνο εκείνοι, οι λίγοι, που δεν ακολουθούν κανένα.

Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2012

Όταν...

Μια φορά ο Βούδας περνούσε με τους μαθητές του από ένα χωριό όπου ζούσαν εχθροί του Βουδισμού. Οι κάτοικοι του χωριού βγήκαν από τα σπίτια τους, περικύκλωσαν τον Βούδα και τους μαθητές του και άρχισαν να τους προσβάλουν. Οι μαθητές ήταν έτοιμοι να τους αποκρούσουν αποφασιστικά και μερικοί απαντούσαν με οργή, όμως η παρουσία του Βούδα τους έκανε να συγκρατηθούν. Η αντίδραση του Βούδα τους έφερε σε αμηχανία, όταν γύρισε στους μαθητές του και τους είπε:
- Με απογοητεύσατε. Αυτοί οι άνθρωποι κάνουν αυτό που θεωρούν σωστό. Είναι οργισμένοι, λογαριάζουν πως είμαι εχθρός της θρησκείας τους, των ηθικών αξιών. Αυτοί οι άνθρωποι με βρίζουν κι αυτό είναι φυσικό. Αλλά γιατί θυμώσατε εσείς; Γιατί επιτρέψατε σ' αυτούς τους ανθρώπους να σας χειρίζονται; Τώρα είστε εξαρτημένοι άνθρωποι. Μήπως δεν είστε ελεύθεροι;
Οι κάτοικοι του χωριού δεν περίμεναν τέτοια αντίδραση. Ήταν αμήχανοι και ησύχασαν. Μέσα στην ησυχία ο Βούδας γύρισε στους χωρικούς και τους είπε:
- Τελειώσατε; Αν δεν είπατε όλα αυτά που θέλατε να μου πείτε, θα έχετε τη δυνατότητα να τα εκφράσετε, όταν θα επιστρέψουμε.
Οι άνθρωποι του χωριού βρισκόταν σε πλήρη αμηχανία και τον ρωτήσανε:
- Μα εμείς σε προσβάλλαμε, γιατί δε θυμώνεις μαζί μας;
- Είστε ελεύθεροι άνθρωποι και αυτό που κάνατε είναι δικαίωμά σας. Κι εγώ είμαι ελεύθερος άνθρωπος και κανένας δε μπορεί να προκαλεί την αντίδρασή μου, κανένας δε μπορεί να έχει επίδραση πάνω μου, κανένας δε μπορεί να χειριστεί τα αισθήματά μου. Η αντίδρασή μου προέρχεται από την εσωτερική μου κατάσταση. Και τώρα, θα ήθελα να σας πω κάτι. Οι κάτοικοι του χωρίου που είναι δίπλα στο δικό σας, μας χαιρέτησαν και μας έφεραν λουλούδια, φρούτα, διάφορα γλυκίσματα. Όμως εγώ τους είπα: "Ευχαριστώ, αλλά εμείς έχουμε φάει ήδη. Σας παρακαλώ, κρατήστε τα για τον εαυτό σας με την ευλογία μου. Εμείς ποτέ δεν κουβαλάμε μαζί μας τροφή." Τώρα ρωτάω εσάς: "Τι έπρεπε να κάνουν με αυτά που μου έδωσαν, ενώ εγώ τα επέστρεψα πίσω;"
Ένας άνθρωπος από το πλήθος, είπε:
- Νομίζω πως τα πήρανε πίσω στα σπίτια τους και τα έδωσαν στις οικογένειές τους.
Ο Βούδας χαμογέλασε και είπε:
- Δεν ξέρω τι θα κάνετε με τις δικές σας προσβολές και ύβρεις. Απλά, εγώ δεν τις δέχομαι. Όταν εγώ απορρίπτω τα φαγητά, τότε τα παίρνουν πίσω. Τι θα κάνετε τώρα εσείς; Εγώ απορρίπτω τις προσβολές σας, γι' αυτό κι εσείς πάρτε τις ύβρεις στα σπίτια σας και κάντε τις ό,τι θέλετε.

Τρίτη, 6 Μαρτίου 2012

Η τυφλή γυμνάστρια που κλέβει καρδιές

Διαβάστε την ιστορία της 13χρονης Λόλα Γουόλτερς, της τυφλής Αμερικανίδας γυμνάστριας που δεν επέτρεψε στη φύση να την απομακρύνει από το πάθος της.
Όσο υπέροχη κι αν είναι η ενόργανη γυμναστική, δεν παύει να είναι ένα επικίνδυνο άθλημα. Πόσο μάλλον όταν ο αθλητής αγωνίζεται δίχως να βλέπει.
Και δεν εννοούμε να έχει δεμένα τα μάτια, αλλά να μην βλέπει καθόλου. Εδώ μπαίνει στο καρέ η 13χρονη Λόλα Γουόλτερς, η τυφλή γυμνάστρια για την οποία μιλάει ολόκληρη η Αμερική εδώ και λίγες μέρες.
Η Λόλα πάσχει από τη νόσο Νυστάγμους. Διαθέτει περιορισμένη όραση, ωστόσο ό,τι μπορεί να δει... τρεμοπαίζει και έτσι δεν μπορεί να υπολογίσει την απόσταση ή να συγκεντρωθεί.
Αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο για την Μπεθ Γουόλτερς, τη μητέρα της Λόλα, την οποία υιοθέτησε όταν η μικρή γυμνάστρια ήταν δύο ετών από ένα ορφανοτροφείο στη Βουλγαρία, να επιτρέψει στην κόρη της να ασχοληθεί με τον αθλητισμό και να κυνηγήσει το όνειρο της.
Η Λόλα είναι εξαιρετική σε όλα τα όργανα της ενόργανης γυμναστικής. Κι αν στο έδαφος τα πράγματα ίσως είναι ευκολότερα, όμως στη δοκό ισορροπίας ο βαθμός δυσκολίας ανεβαίνει αν λάβουμε υπόψη πως το μήκος της δοκού δεν ξεπερνάει τα 10 εκατοστά.
Το επισημαίνει και η ίδια που έκλεψε την παράσταση σε αγώνες στο Λονγκ Μπιτς "είναι αρκετά δύσκολο να περπατήσει κάποιος στη δοκό, πόσο μάλλον να πηδήξει και να κάνει ρόδα, οπότε όταν αρχίζω να βλέπω δύο δοκούς αντί για μια, τότε πρέπει να συγκεντρωθώ και να σταθώ στα πόδια μου. Όσο για τους ασύμμετρους ζυγούς συνήθισα πλέον, οπότε γνωρίζω την απόσταση της μιας μπάρας από την άλλη και πόσο πρέπει να πηδήξω για να βρεθώ εκεί".
Η ίδια δεν ζητάει διαφορετική αντιμετώπιση από τους κριτές. Το αντίθετο μάλιστα! "Οι περισσότερες αντίπαλοι μου δεν γνωρίζουν πως είμαι λίγο διαφορετική. Και θέλω να μείνει έτσι. Αν δεν γνωρίζουν το μυστικό μου, οι κριτές δεν θα με βαθμολογήσουν διαφορετικά".
Η Λόλα δεν θα μπορέσει να αγωνιστεί ποτέ στους Ολυμπιακούς Αγώνες και η γυμναστική δεν συμπεριλαμβάνεται στο πρόγραμμα των Παραολυμπιακών Αγώνων.  Θέλει να γίνει προπονήτρια σε παιδιά όταν μεγαλώσει.

Εγώ μιλώ για δύναμη - Rolling in the ντιπ

Το σημερινό άρθρο, το χαρίζω στη δύναμη. Στους ανθρώπους με απύθμενες αντοχές. Σε αυτούς που δε λυγίζουν εύκολα.
Κάποιοι γύρω μας γεννιούνται μαχητές. Αγωνιστές, σκληροί, σκυλιά. Άνθρωποι που προσπαθούν να είναι σωστοί, συνεπείς και να τοποθετούν τις αρχές τους πάνω από όλα.
Γίνονται αυτοί οι άνθρωποι τελικά αποδέκτες της πραγματικής αγάπης; Οι άλλοι γύρω τους πώς τους βλέπουν; Σαν συντρόφους, σαν γονείς, σαν παιδιά;
Ή απλά σαν πηγές ενέργειας; Σαν πηγές δύναμης; Σαν αυτούς τους οποίους θα ξεζουμίσουν, θα εξαντλήσουν, θα αδειάσουν, από τους οποίους θα πάρουν ό,τι μπορούν όσο ακόμη βλέπουν να υπάρχουν αποθέματα;
Παιδιά που προσπαθούν να κρατήσουν τις ισορροπίες μέσα στην οικογένεια. Που τους φοράνε οι γονείς τους το ρόλο του κριτή, πριν ακόμη μπορούν να διακρίνουν τι είναι σωστό και τι είναι λάθος.
Παιδιά που γίνονται γονείς των γονιών τους, πριν ακόμη μεγαλώσουν. Που πρέπει να διαχειριστούν όλα τα βάρη, πριν ακόμη οι ώμοι τους έχουν δυναμώσει αρκετά για τα σηκώσουν.
Έφηβοι που δεν έχουν χρόνο να καταλάβουν ποιοι είναι, τι θέλουν από τη ζωή που ξεδιπλώνεται μπροστά τους, βοηθώντας τους άλλους να βρουν τις δικές τους ισορροπίες. Που βάζουν τα όνειρα των δικών τους ανθρώπων, πιο ψηλά από τα δικά τους όνειρα. Για να τους δουν ευτυχισμένους. Έφηβοι, που νιώθουν ότι οφείλουν, χωρίς να έχουν πρώτα εισπράξει το οτιδήποτε.
Ενήλικες που συνεχίζουν να φροντίζουν. Που πλέον, χρόνια μετά, αυτός φαίνεται να  είναι ο φυσικός τους ρόλος. Αυτός που οι ίδιοι αντιλαμβάνονται και που οι άλλοι έχουν συνηθίσει.
Ενήλικες που δε θα λάβουν ποτέ βοήθεια, γιατί ο κόσμος γύρω τους πρέπει να προστατέψει εκείνους που το έχουν ανάγκη και όχι αυτούς.
Εραστές που στοργικά αγκαλιάζουν τους συντρόφους τους. Που προσπαθούν να τους στηρίξουν και να συγχωρέσουν τα λάθη τους. Που τα βράδια, ανάμεσα στις ανάσες πάθους, τους ψιθυρίζουν λόγια πραγματικής αγάπης.
Γονείς που βλέπουν στα παιδιά τους, τον κόσμο όλο. Που πεθαίνουν γι’ αυτά. Που δε θέλουν ποτέ να κάνουν επάνω τους τα ίδια λάθη που εισέπραξαν αυτοί, όταν ήταν στην ηλικία τους. Που θέλουν να τους διδάξουν ότι το να δίνεις είναι η χαρά της ζωής, που θέλουν να τους μάθουν ότι αυτός είναι ο σωστός τρόπος για να ανοίξουν τα φτερά τους, αλλά τους υπόσχονται πως αυτοί θα είναι πάντα δίπλα τους, ο φύλακας άγγελος τους. Ένα ζευγάρι από φτερά για να χρησιμοποιήσουν, αν τραυματιστούν τα δικά τους.
Άνθρωποι, που ίσως τελικά να είναι αδύναμοι.
Να είναι αδύναμοι στο να τραβήξουν τη γραμμή. Να πουν, τώρα ήρθε η ώρα να πάρω. Και να δώσουν χώρο στη ζωή τους για κάποιους που μπορούν να διακρίνουν ότι ακόμη και οι πιο δυνατοί κάποτε αδειάζουν. Να χωθούν σε μία αγκαλιά, που δεν θα τους ζητήσει τίποτε. Που θα τους επιτρέψει απλά να υπάρχουν μαζί με τις αδυναμίες τους. Και θα τους αγαπήσει γι’ αυτές.
Απο εδώ.