«Το μέλλον ανήκει σε αυτούς που πιστεύουν στην ομορφιά των ονείρων τους.» Ελιονορ Ρούσβελτ

Τρίτη, 10 Μαΐου 2011

"Οι πολιτικές ελίτ ευθύνονται για την κρίση"

Του Paul Krugman / The New York Times

"Τα τελευταία τρία χρόνια ήταν καταστρεπτικά για πολλές οικονομίες στη Δύση. Τι έχει συμβεί;

Ακούγεται όλο και συχνότερα από την πολιτική ελίτ πως φταίει κυρίως ο κόσμος: ότι οι ψηφοφόροι ήθελαν το αδύνατο και οι πολιτικοί ενέδωσαν στην ανοησία του κόσμου. Νομίζω πως ήρθε η ώρα να επισημάνω ότι αυτές οι επιρρίψεις ευθυνών στον κόσμο είναι θανάσιμα εσφαλμένες. Δεν ήταν η ανταπόκριση σε αιτήματα του κόσμου που μας οδήγησε σε αυτή την κατάσταση. Ηταν, με λίγες εξαιρέσεις, πολιτικές επιλογές μικρών ομάδων ισχυρών ανθρώπων. Σε πολλές περιπτώσεις, οι ίδιοι που σήμερα μας κάνουν κήρυγμα υπέρ της σοβαρότητας.

Τελευταία οι Αμερικανοί ακούν συνέχεια για την ανάγκη να μειωθεί το δημοσιονομικό έλλειμμα. Και μόνον αυτό είναι λάθος, γιατί πρώτη μας μέριμνα έπρεπε να είναι η δημιουργία θέσεων απασχόλησης. Και τι έγινε το δημοσιονομικό πλεόνασμα που είχαμε το 2000; Τρία πράγματα. Πρώτον, οι φοροαπαλλαγές του Μπους αύξησαν το χρέος κατά περίπου δύο τρισ. δολάρια την περασμένη δεκαετία. Δεύτερον, οι πόλεμοι στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν το αύξησαν κατά ακόμη 1,1 τρισ. δολάρια. Και, τρίτον, η Μεγάλη Υφεση συρρίκνωσε τα έσοδα και οδήγησε σε εκτίναξη των δαπανών για επιδόματα ανεργίας.

Ποιος έφταιγε για αυτά; Οχι ο μέσος άνθρωπος. Ο πρόεδρος Μπους μείωσε τους φόρους λόγω κομματικής ιδεολογίας, όχι για να ανταποκριθεί σε κάποιο λαϊκό αίτημα. Το μεγαλύτερο μέρος τους προοριζόταν, άλλωστε, για μια μικρή πλούσια μειοψηφία. Επέλεξε να εισβάλει στο Ιράκ επειδή ήθελε ο ίδιος και οι σύμβουλοί του και όχι επειδή οι Αμερικανοί επιθυμούσαν έναν πόλεμο κατά ενός καθεστώτος που δεν είχε καμία σχέση με την 11η Σεπτεμβρίου. Και, τέλος, η ύφεση δημιουργήθηκε από έναν χρηματοπιστωτικό τομέα που είχε αποθρασυνθεί εξαιτίας της ανεπάρκειας ρυθμίσεων. Και ποιος έφταιγε για την απορρύθμιση του κλάδου; Οι ισχυροί στην Ουάσιγκτον, που είχαν στενούς δεσμούς με τον χρηματοπιστωτικό κλάδο. Επιτρέψτε μου μια ιδιαίτερη μνεία στον Αλαν Γκρίνσπαν, που διεδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην απορρύθμιση και στην έγκριση των φοροαπαλλαγών του Μπους και τώρα κάνει κήρυγμα για το έλλειμμα. Δεν ήταν λοιπόν η απληστία του απλού ανθρώπου που προκάλεσε την κρίση, αλλά τα λάθη των ελίτ.

Τα ίδια ισχύουν και για την ευρωπαϊκή κρίση. Ωστόσο, η επίσημη ερμηνεία των ευρωπαϊκών χωρών είναι πως οι κυβερνήσεις παραχώρησαν υπερβολικά πολλά στις μάζες χωρίς να συγκεντρώνουν φόρους. Αυτό ισχύει στην περίπτωση της Ελλάδας. Δεν ισχύει, όμως, για την Ιρλανδία και την Ισπανία, που είχαν χαμηλό χρέος και δημοσιονομικό πλεόνασμα στην αρχή της κρίσης.

Οι ηγεσίες δημιούργησαν ένα ενιαίο νόμισμα χωρίς τους απαιτούμενους θεσμούς. Το σχέδιο του ευρώ δεν ήταν παρά μια επιλογή των ελίτ που την επέβαλαν σε απρόθυμους ψηφοφόρους.

Τι σημασία έχουν όλα αυτά; Μία απάντηση είναι ότι οι πολιτικοί είναι υπόλογοι. Οσοι υποστήριξαν πολιτικές που οδήγησαν σε διόγκωση του ελλείμματος δεν μπορούν να παρουσιάζονται τώρα ως φανατικοί της δημοσιονομικής πειθαρχίας.

Οσοι εγκωμίαζαν την Ιρλανδία δεν μπορούν να μας κάνουν κήρυγμα περί υπεύθυνης διακυβέρνησης. Το σημαντικότερο, όμως, είναι πως με αυτές τις θεωρίες, που αθωώνουν όσους μας οδήγησαν ώς εδώ, χάνουμε κάθε ευκαιρία να διδαχθούμε από την κρίση. Πρέπει να επιρρίψουμε την ευθύνη σε αυτούς που φταίνε, στις πολιτικές ελίτ."

Πηγή: Καθημερινή

Διαβάστε και ΕΔΩ.

Τετάρτη, 4 Μαΐου 2011

Ο στόχος είναι να μην ζήσει ποτέ η ελληνική οικογένεια τι σημαίνει χρεοκοπία. Ποτέ.

Ένας χρόνος μηχανισμός στήριξης – Μία η απόφαση: Με τίποτα πίσω. Δεν θα αφήσουμε με τίποτα την Ελλάδα να ξανακινδυνεύσει με χρεοκοπία. Όχι στα μοιρολόγια και στους κήρυκες της μιζέριας - Βαθειές αλλαγές υπέρ του πολίτη η μόνη μας έγνοια. Τι θα είχαμε χάσει χωρίς το μηχανισμό στήριξης – Τι δεν ζήσαμε.

ΒΑΣΙΚΟΣ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
ΘΕΜΑΤΩΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ

ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΡΙΞΗΣ - ΜΙΑ Η ΑΠΟΦΑΣΗ: ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΠΙΣΩ

ΔΕΝ ΘΑ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ ΞΑΝΑΚΙΝΔΥΝΕΥΣΕΙ ΜΕ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ. ΟΧΙ ΣΤΑ ΜΟΙΡΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΚΗΡΥΚΕΣ ΤΗΣ ΜΙΖΕΡΙΑΣ - ΒΑΘΕΙΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ Η ΜΟΝΗ ΜΑΣ ΕΓΝΟΙΑ. ΤΙ ΘΑ ΕΙΧΑΜΕ ΧΑΣΕΙ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟ ΣΤΗΡΙΞΗΣ - ΤΙ ΔΕΝ ΖΗΣΑΜΕ.




1. Συμπληρώνεται αυτές τις μέρες ένα χρόνος από τότε που η Ελλάδα αναγκάστηκε, υπό το βάρος των εγκλημάτων της προηγούμενης κυβέρνησης, να προσφύγει στον ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης. Μηχανισμό Στήριξη που φτιάξαμε από το μηδέν και έσωσε την Ελλάδα από την οριστική καταβύθιση στην άβυσσο.

2. Πολλοί κάνουν απολογισμό. Και εστιάζουν στις θυσίες που έγιναν, στο πόσο μειώθηκαν οι μισθοί, οι συντάξεις, στις πολύ δύσκολες στιγμές που περνάει η αγορά, στους ανέργους.

- Εστιάζουν στη δύσκολη κατάσταση που βιώνουμε όλοι μας. Και μας πονάει όλους.

3. Για να είναι σωστή η εικόνα όμως, καλό θα είναι όσοι προβαίνουν σε απολογισμούς να αναφέρουν και το τι θα είχαμε χάσει, τι θα είχαμε ζήσει, αν δεν υπήρχε ο μηχανισμός στήριξης. Αν δεν είχαμε βρει τα 110 δισ. για να συνεχιστεί η λειτουργία του κράτους. Ότι από τα μέσα Μαΐου του 2010 ...

- Δεν θα μιλούσαμε για μείωση μισθών, αλλά για παύση πληρωμής μισθών από το κράτος.

- Δεν θα μιλούσαμε για μείωση συντάξεων, αλλά για παύση καταβολής συντάξεων από το κράτος.

- Δεν θα μιλούσαμε για προβληματικό τραπεζικό σύστημα, αλλά για πλήρη κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος στην Ελλάδα με εκατομμύρια Έλληνες, έρμαια του ανεξέλεγκτου πανικού, να σηκώνουν ακόμη και τις μικρότερες καταθέσεις τους.

- Δεν θα μιλούσαμε απλά για την πληγή της ανεργίας, αλλά για πρωτόγνωρες καταστάσεις στη χώρα μας με εκατομμύρια συσσίτια.

- Δεν θα μιλούσαμε για το τι θα γίνει το 2012, 2013, 2014. Δεν θα μιλούσαμε για το αύριο. Απλά, δεν θα υπήρχε αύριο.


4. Τι άλλο δεν ζήσαμε αφού δεν χρεοκοπήσαμε πέρσι;

- Όλοι αυτοί που οδήγησαν τη χώρα στα πρόθυρα της χρεοκοπίας και μετά λιποτάκτησαν, όλοι αυτοί που σήμερα κηρύττουν τη μιζέρια, παριστάνουν τους λυπημένους για την κατάσταση της χώρας και προσποιούνται ότι έχουν όλες τις λύσεις, μαζί με αυτούς που τους υμνούσαν για μία εξαετία και σήμερα δίνουν μαθήματα οικονομικής πολιτικής από τα τηλεπαράθυρα, όλοι αυτοί θα είχαν εξαφανιστεί από προσώπου γης.

5. Και τι άλλο θα πρέπει να θυμούνται όλοι για να έχουμε ολοκληρωμένη εικόνα για το τι συνέβη τον τελευταίο χρόνο;

- Ότι και η ύφεση (πάνω από -2% το 2009), και η ραγδαία μείωση της ανταγωνιστικότητας (πτώση 36 θέσεων μέσα σε μία πενταετία μέχρι το 2009), και η ανεργία που μόνο «μαγειρεμένη» κρατιόταν σε μονοψήφιο νούμερο, και το δημόσιο που γονάτισε από το ρουσφέτι (2 προσλήψεις για μία αποχώρηση το 2009) και τα εξοντωτικό για τη χώρα έλλειμμα (έφτασε τα 36 δισ. το 2009) και χρέος (σχεδόν διπλασιάστηκε μέσα σε μία πενταετία), προηγήθηκαν του Μηχανισμού Στήριξης και οδήγησαν σε αυτόν. Ο Μηχανισμός Στήριξης ήταν το αποτέλεσμα και όχι η αφετηρία.


- Όποιος το «ξεχνάει» αυτό απλά θέλει να ξεχάσουμε τις εγκληματικές ευθύνες των προηγούμενων.

- Σήμερα ζούμε τα απόνερα αυτής της οδυνηρής για τον τόπο πραγματικότητας.

5. Κανείς δεν λέει ότι τα πράγματα είναι ρόδινα. Η κατάσταση ήταν και παραμένει πολύ δύσκολη. Η χώρα είναι στην εντατική. Αλλά γλυτώσαμε τα χειρότερα. Μείναμε ζωντανοί. Και το παλεύουμε εκεί που οι προηγούμενοι λιποτάχτησαν. Πήραμε ανάσα ζωής, ανάσα 110 δισ. Αλλά ο μηχανισμός και ο δανεισμός είναι το μέσο. Ο σκοπός είναι να αλλάξουμε βαθειά τη χώρα ώστε να μην ξαναβρεθεί ποτέ στην κατάσταση που την παραλάβαμε. Να σταθεί στα δικά την πόδια, ώστε να μην ξαναχρειαστεί δάνειες δυνάμεις για να επιζήσει.

- Ο στόχος είναι να μην ζήσει ποτέ η ελληνική οικογένεια τι σημαίνει χρεοκοπία. Ποτέ.

- Και μία είναι η απόφασή μας: Με τίποτα πίσω. Δεν θα αφήσουμε με τίποτα την Ελλάδα να ξανακινδυνεύσει με χρεοκοπία. Μοναδική μας έγνοια οι βαθειές αλλαγές υπέρ του πολίτη.

- Τα προβλήματα είναι πολλά. Αλλά προχωράμε. Δεν σταματάμε. Ποτέ δεν θα σταματήσουμε. Ποτέ.

Κυριακή, 1 Μαΐου 2011

Γίνε εσύ η αλλαγή που ψάχνεις να βρεις στον κόσμο

Κοιτάζω με μεγάλη αγωνία τις εξελίξεις στην Ανατολή, εκεί όπου συνάνθρωποι μας δεν θέλουν το παλιό, εκεί οπού θέλουν να πάνε μπροστά με όλο τους το είναι. Για αυτούς, για ένα αληθινό μέλλον των παιδιών τους, για την ίδια την ζωή.
Ζω εδώ χαώδης καταστάσεις, όπου μια μερίδα ανθρώπων θέλει πάσης θυσίας να μείνει κολλημένη στο παρελθόν, να γυρίζουμε πάντα και παντού σε «κεντημένα» κακός εννοούμενα μιας μικρής ομάδας. Μικρή, αλλά δυστυχώς με πολλά προνόμια μέχρι τώρα, με προσβάσεις στο δημόσιο λόγω, ικανή για εκβιασμούς και πλύσιμο εγκεφάλου, κ.α. Από την άλλη ένα μεγάλο μέρος του κόσμου ο οποίος περιμένει βουβός, προσμένει την Αλλαγή, σε αυτή την Αλλαγή που νιώθουν ότι είναι η σωστή για το μέλλον, αλλά απλά περιμένει. Μήπως και τώρα θα μπορέσει κάποιος με ένα «μαγικό ραβδί» να κάνει ένα, μόνο ένα μικρό ρουσφετάκι, μόνο για αυτούς… Ακούμε κούφια λόγια δικηγόρων και οικονομολόγων, που περνάνε από τα παράθυρα τηλεοράσεων, για να βρούνε άλλα κοροΐδα στην ουρά στα γραφεία τους, για μια «χρυσή» συμβουλή που θα γεμίσει τις τσέπες τους και τους τραπεζικούς λογαριασμούς. Και ούτε ένας από μας δεν αναρωτιέται αν φταίμε και εμείς για το «τώρα» που ζούμε… Αν με αυτό το αιώνιο: «Θα βολευτεί και το παιδί μας, όπως το κάναμε και εμείς», με το να ψηφίζουμε και να γινόμαστε μέλη κομμάτων μόνο για προσωπικά οφέλη, να κάνουμε «συνδικαλισμό» μόνο για να είναι εφαλτήριο στην προσωπική μας εξέλιξη, και πολλά άλλα, δεν είμαστε υπεύθυνοι για τίποτα, αν είμαστε οι αιώνιοι «αθώοι» της υπόθεσης. Και αναρωτιέμαι αν για άλλη μια φορά θα ακούσουμε τα διάφορα παπαγαλάκια του παρελθόντος, η αν θα βουλώσουμε επιτέλους τα αυτιά μας και θα ανοίξουμε τις καρδιές και τα μυαλά μας, έτσι ώστε να γινόμαστε ικανοί να «βλέπουμε» το αυτονόητο. Μόνο εμείς μπορούμε να αλλάξουμε τον κακό μας εαυτό και να δώσουμε ένα αληθινό μέλλον στα παιδιά μας.
Μου φαίνεται τόσο απλό. Όλοι το ξέρουμε και δεν είναι ανάγκη πια να το κρύψουμε. Η Αλλαγή πρέπει και μπορεί να γίνει μόνο από μέσα μας!

«Γίνε εσύ η αλλαγή που ψάχνεις να βρεις στον κόσμο».

Mahatma Gandhi

Μόνον έτσι θα εγγυηθούμε στα παιδιά μας μια Ελλάδα καλύτερη και δικαιότερη από τη σημερινή.

Μήνυμα Πρωθυπουργού Γιώργου Α. Παπανδρέου για την εργατική πρωτομαγιά

Η Πρωτομαγιά συμβολίζει τον αγώνα για αλλαγή. Τον αγώνα για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, την κοινωνική δικαιοσύνη και τελικά, την αναγνώριση της αξίας κάθε ανθρώπου, που εργάζεται και προσφέρει καθημερινά ένα σημαντικό μέρος από τη ζωή του στη συλλογική λειτουργία της κοινωνίας μας. Διότι αυτό το νόημα έχει η εργασία.

Κάποτε όλα αυτά δεν ήταν αυτονόητα.

Χρειάστηκαν πολλά χρόνια αγώνων, που δόθηκαν με αίμα, ώστε ο σημερινός εργαζόμενος να έχει δικαιώματα, να απολαμβάνει ένα μέρισμα από τον δικό του κόπο, από τη δική του δημιουργικότητα.

Η φετινή επέτειος της Πρωτομαγιάς μας βρίσκει αντιμέτωπους με μια πρωτοφανή κρίση, που απειλεί το ίδιο το δικαίωμα στην εργασία, πλήττει το επίπεδο ζωής κάθε οικογένειας, κάθε πολίτη, ιδιαίτερα εκείνων που δεν έχουν τίποτα έτοιμο και δεδομένο, αλλά αγωνίζονται καθημερινά για να εξασφαλίσουν και για τους ίδιους και για τα παιδιά τους μία καλύτερη ζωή.

Από την κρίση δεν θα βγούμε παρά αντιμετωπίζοντας με τόλμη τις χρόνιες παθογένειες που κατέστησαν τη χώρα μας ευάλωτη την ώρα που ξεσπούσε η διεθνής οικονομική κρίση: την αδιαφάνεια, την ελλιπή εφαρμογή των ίδιων κανόνων για όλους, την ασθενή βάση της οικονομίας, τη σπατάλη, τον παρασιτισμό, τη διασπάθιση του δημοσίου πλούτου.

Οι πολίτες, οι εργαζόμενοι, οι νέοι, δεν απειλούνται από την έλλειψη δικαιωμάτων που στα χαρτιά υπάρχουν, αλλά κυρίως από την έλλειψη εκείνων των κοινωνικών, των κρατικών και των οικονομικών δομών, που θα διασφαλίζουν για όλους τη δυνατότητα της ουσιαστικής άσκησης των δικαιωμάτων αυτών.

Γι’ αυτό και ο αγώνας που δίνουμε σήμερα όλοι μαζί είναι εξίσου σημαντικός με αυτόν που κάποτε έδωσαν οι εργαζόμενοι για τα δικαιώματά τους.

Πρέπει να τα αλλάξουμε όλα στην πατρίδα μας. Τον τρόπο που λειτουργεί το Κράτος, τις δομές της οικονομίας μας, το μοντέλο ανάπτυξης της χώρας μας, το εκπαιδευτικό μας σύστημα.

Μόνον έτσι θα εγγυηθούμε στα παιδιά μας μια Ελλάδα καλύτερη και δικαιότερη από τη σημερινή.

Μαγικές συνταγές δεν υπάρχουν. Τα εύκολα και ωραία λόγια δεν δίνουν λύσεις. Απλώς, ανακυκλώνουν ή μεταφέρουν τα προβλήματα στο μέλλον, και πρακτικά τα καθιστούν βρόγχο για όλους τους πολίτες.

Σήμερα δίνουμε έναν μεγάλο αγώνα για να πάμε μπροστά.

Αυτός είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί να οδηγήσει τη χώρα και την Ελληνική κοινωνία στο μέλλον.

Δουλεύοντας όλοι μαζί, στηρίζοντας τις μεγάλες αλλαγές, που έχει ανάγκη η πατρίδα μας για να σταθεί και πάλι στα πόδια της, θα τα καταφέρουμε και θα χτίσουμε μια πατρίδα, όπου κάθε πολίτης, κάθε εργαζόμενος, όχι μόνον θα έχει κατοχυρωμένα δικαιώματα, αλλά θα μπορεί στην πράξη να δημιουργήσει, να αναπτύξει ελεύθερα και χωρίς περιορισμούς την προσωπικότητά του, θα έχει όλα εκείνα τα εφόδια που χρειάζεται, ώστε να είναι ανεξάρτητος άνθρωπος και πολίτης, που διαμορφώνει ο ίδιος το μέλλον του με τη δουλειά του, με τη συμμετοχή του.

Ο δικός μας αγώνας σήμερα, είναι αγώνας για να σταθούμε στις δικές μας δυνάμεις και να αλλάξουμε την Ελλάδα.

Είναι αγώνας για την συλλογική και προσωπική μας αξιοπρέπεια.

Δευτέρα, 25 Απριλίου 2011

Χρόνια Πολλά, Κύριε Πρωθυπουργέ!


Χρόνια Πολλά! Σας εύχομαι ολόψυχα να μας οδηγήσετε, όπως κάνετε και μέχρι τώρα, με δύναμη και θάρρος στο δρόμο για την δημιουργία μιας αναγεννημένης Ελλάδας και μιας Ανθρωπότητας με αληθινές Αξίες, για μας και για τις επόμενες γενεές!

Πάντα με ακλόνητη εμπιστοσύνη σε σας και στο Όραμα μας.

Εύχομαι...

http://personal.pblogs.gr/files/f/200841-xmas.jpg

Εύχομαι το Φως των Αγίων αυτών Ημερών να μας δώσει Πίστη και Ελπίδα για το μέλλον, και την δύναμη ώστε να το φτιάξουμε με Αληθινή Αγάπη προς την Ανθρωπότητα!